Aen Seidhe i Aen Elle – książka w grze Wiedźmin 3: Dziki Gon.
Treść[]
„Elf” jest dziś dla wielu synonimem nędzarza, rozbójnika, nieroba. „Elfkami” nazywa się w niektórych kręgach prostytutki i kobiety lubieżne. Przymiotnikiem „elfi” z kolei określa się rzeczy zniszczone, niepotrzebnie skomplikowane, zbędne. Statystyki zaś wykazują, że co trzeci żyjący w Redanii elf odbył odsiadkę w więzieniu, a co drugi był przynajmniej raz ukarany grzywną. Średnia życia elfów, choć wciąż trzy razy wyższa niż ludzka, spada z roku na rok.
Łatwo w tym kontekście zapomnieć, że elfy – albo Aen Seidhe, jak zwą same siebie – były kiedyś dumną rasą władającą ziemiami rozciągającymi się od brzegów Wielkiego Morza na zachodzie po Góry Sine na wschodzie, od Gór Smoczych na północy, po masyw Mahakamu na południu. Świadectwem tej dawnej potęgi są rozsiane po całym świecie ruiny ich miast i pałaców (por. „Monumenta Elforum” Istredda z Aedd Gynvael).
Wielu z najwybitniejszych czarodziejów, artystów i poetów znanych historii wywodzi się właśnie z tej rasy. Zawdzięczamy im dziesiątki przedmiotów codziennego użytku, od podnośnika śrubowego po kosmetyki do makijażu.
Elfy żyjące wśród ludzi często same zapomniały o swojej historii i kulturze, a rdzeniem ich tożsamości jest już tylko nienawiść wobec ludzi, dh’oine. Elfy z Dol Blathanna, marionetkowego lennika Nilfgaardu, i dzikich ostępów Gór Sinych zachowały wiele z dawnej wiedzy i kultury, ale i one są skazane na zagładę. Wynika to z prawideł biologii – ludzie, choć żyją krótko, są po wielokroć płodniejsi od elfów. Podczas kiedy populacja Aen Seidhe ciągle spada, nasza wciąż rośnie w zastraszającym tempie.
Niektóre elfy wierzą, że ten bieg wypadków można odwrócić, że można położyć kres ludzkiej opresji. Zbawienia wypatrują w swych mitycznych kuzynach, Aen Elle – Ludziach Olch. Aen Elle mają mieszkać jakoby w innym świecie albo też wymiarze, gdzie przeszły w mitycznych czasach Migracji, i z którego czasem przybywają w odwiedziny. Wedle legendy, możliwe jest otwarcie bram między tymi światami, co pozwoliłoby Aen Elle przyjść swym uciskanym krewnym w sukurs. Są to jednak tylko klechdy, naiwne bajeczki, którymi rasa skazana na zagładę osładza sobie ostatnie smutne chwile.