Bitwa pod Vergen

Bitwa pod Vergen – bitwa stoczona w grudniu 1271 roku o Dolną Marchię (Górne Aedirn).

Spis treści

1 Historia
2 Uczestnicy
- 2.1 Kaedwen
- 2.2 Aedirn
3 Galeria

Historia

Henselt postanowił wydrzeć Dolinę Pontaru Demawendowi siłą. Przekroczył Pontar i uderzył na Aedirn. W odpowiedzi Demawend wysłał nad Pontar część swego rycerstwa pod dowództwem Seltkirka z Gulety, by powstrzymać wroga. Do spotkania obu armii doszło na polach w okolicy krasnoludzkiej osady Vergen.

Bitwa zaczęła się rano, atakiem elitarnej Burej Chorągwi na pozycje Aedirnczyków. Zamknięta wykopanymi w nocy rowami ogniowymi (konwencjonalny zwiad za dnia powiedział, że pole jest czyste, skanująca pole bitwy po zmroku czarodziejka Sabrina Glevissig także nie wykryła ruchów wroga lub wykryła je i zachowała tę informację dla siebie, chcąc zmniejszyć szansę na zwycięstwo Henselta), otoczona siedmiokrotnie liczniejszymi wojskami przeciwnika została niemal całkowicie wybita. Dowodzący wojskami Henselta generał Vandergrift, zwany domokrążcą, odmówił wysłania wsparcia Burej Chorągwi, ale uderzył większością sił w innym miejscu pola bitwy. Początkowo wysiłki Seltkirka sprawiły, że szala bitwy stała w równowadze, jednak po południu Vandergrift ruszył na pierwszą linię i doszło do spotkania obu przywódców i pojedynku, który skończył się śmiercią Seltkirka. Zrujnowało to morale aedirnskiej armii, dając przewagę Kaedweńczykom.

By zapobiec zwycięstwu Henselta, co zachwiałoby równowagę sił na północy i zrujnowało plany Loży, Sabrina, po konsultacji z resztą czarodziejek, sprowadziła na pole bitwy Ogień Melgara, potężny czar powodujący grad płonących kul na dużym obszarze. Spowodowało to paniczną ucieczkę obu stron, śmierć około 3 tysięcy żołnierzy (w tym Vandergrifta) oraz zmianę krajobrazu pola bitwy z płaskiego pola na labirynt kanionów.

Tuż po bitwie Henselt oskarżył Sabrinę o użycie magii bitewnej bez zezwolenia i spowodowanie śmierci kaedweńskiego rycerstwa, za co skazał ją na śmierć poprzez spalenie na stosie. Wyrok został wykonany natychmiast (styczeń 1272 roku), a w jego trakcie Sabrina rzuciła na króla klątwę krwi, która spowodowała przebudzenie się dusz poległych w czasie zapowiedzianego zaraz po bitwie powrotu Henselta do Dolnej Marchii trzy lata później.