FANDOM


Cuda Zerrikanii – książka w grze Wiedźmin 3: Dziki Gon. Można ją znaleźć w Zamku Królewskim.

Treść

W trakcie moich rozlicznych podróży widziałem wiele niezwykłych miejsc – pierwotne puszcze Brokilonu, o drzewach tak wysokich, że ich czubki niknęły w chmurach, krasnoludzkie komnaty wykute w trzewiach masywu Mahakamu, o ścianach wyłożonych szczerym złotem, skute lodem pałace Pont Vanis, z witrażami malowanymi na szybach przez mróz. Żadne z tych cudów nie zrobiło jednak na mnie takiego wrażenia, jak osławiona Zerrikania.

Przedzierając się przez Góry Ogniste bałem się, że czeka mnie rozczarowanie. Słyszałem wiele fantastycznych opowieści o Zerrikani. O bezkresnych piaskach, rozpalonych do białości przez słońce, o złotołuskich smokach, które wiją gniazda pośród wydm, o garbatych koniach, które mogą przeżyć długie tygodnie bez najmniejszego choćby łyka wody. Nie byłem jednak w stanie w nie uwierzyć. Byłem pewien, że wszystkie te rewelacje były jedynie wytworem czyjejś bujnej wyobraźni.

Wiem, że ciężko ci w to będzie uwierzyć, Drogi Czytelniku, ale wszystkie te niewiarygodne przekazy okazały się prawdziwe. Mało tego, w trakcie mojej wielomiesięcznej podróży, natknąłem się też na dziwy, o których milczą wydane wcześniej dzienniki. Widziałem świątynie, w których oddaje się cześć smokom. Słyszałem ich głos, niby ludzki, acz wzmocniony po tysiąckroć echem. Spotkałem wojowniczki odziane w lamparcie skóry, wytatuowane od stóp do głów, które w sztuce szermierki nie ustępowały wiedźminom i czarodziejów, którzy potrafili zakląć ogień. Widziałem muchy, pozornie niegroźne, których jedno ugryzienie sprawiało, że człowiek zapada w głęboki sen, z którego nie wybudzi się aż do śmierci. Słowem, Zerrikania to kraina, gdzie to, co fantastyczne i niemożliwe jest na porządku dziennym...

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA o ile nie wspomniano inaczej.