Dolina Czarnego Potoku – dolina w Mahakamie. Na jej terenie znajdował się szemrzący strumień i łagodne zbocza porośnięte krokusami. W lasach nie było żadnej zwierzyny a w strumieniu nie pływały ryby. Na terenie doliny znajdował się cmentarz, w którym znajdowały się groby krasnoludów ze wszystkich siedmiu osadniczych ekspedycji a także opuszczona osada z podniszczonymi chatami. W dolinie można było natknąć się na obeliski pozostawione przez krasnoludzkie ekspedycje[1].
Historia[]
Dolina Czarnego Potoku była uważana przez krasnoludy za przeklętą. Przed 1267 rokiem wysłano do niej siedem ekspedycji, które miały ją zasiedlić, jednak żadna nie przetrwała tam dłużej niż rok[1]. Mieszkańcy Mahakamu byli niechętni do ryzykowania życia w wyprawie dlatego zdecydowano, że nowych osadników wybierano w drodze losowania[1].
Informacje o ekspedycjach[1]:[]
- Pierwsza i być może druga ekspedycja miały miejsce kilkaset lat przed 1267 rokiem (informacja na podstawie nagrobków z krasnoludzkiego cmentarza).
- Trzecia ekspedycja próbowała założyć osadę w 1214 roku wedle ludzkiej rachuby liczenia czasu. Na pamiątkę krasnoludy zbudowały w dolinie obelisk.
- W piątej ekspedycji brało udział czterdziestu krasnoludów, po miesiącu zostało ich trzech - Obren, Prodan i Sawa.
- W szóstej ekspedycji brał udział krasnolud Dardan, który w liście do ojca wspomniał, że w podniszczonej osadzie znajdowało się mnóstwo potworów.
- Siódma ekspedycja miała miejsce w 1266 roku.
- Ósma ekspedycja mogła wyruszyć w asyście armii królowej Meve w 1267 roku z osady Sztolkapy. Jeśli w armii władczyni znajdował się Barnaba Beckenbauer to stwierdził, że przepływający przez dolinę strumień był zatruty podziemnymi wyziewami i to było przyczyną śmierci wszystkich poprzednich osadników. Krasnoludy chciały zrezygnować ze stałego osadnictwa ale dzięki jednemu z wynalazków gnoma udało się przefiltrować wodę ze strumienia i uczynić dolinę zdatną do zamieszkania[1].