FANDOM


– Czy mi się tylko wydaje – powiedziała obracając w dłoniach wisior – czy Kovir i Poviss są niemal opasane wzgórzami i wysokimi górami? A jak traktuje Physiologus, gryfy nader sobie takie tereny upodobały?Narsi Blotka[1]
Gryf, zwany także Inogiem – uskrzydlony lew o głowie i szponach orła żyjący w wysokich górach.

Charakterystyka

Gryf wygląda niczym krzyżówka orła i lwa o silnym dziobie i potężnych pazurach. Poluje w wysokich górach gdzie zakłada gniazda w których składa jaja. Żaden człowiek na świecie nie jest w stanie zatrzymać uderzenia gryfim dziobem[1].  

Zamieszkuje wysokie góry, sporadycznie pojawia się na Skellige [2]

Dane ze zbioru „Szpony i kły”

Gryfy zamieszkiwały kiedyś bardzo licznie góry opasające Kovir i Poviss, gdzie wiły liczne gniazda. Kres panowania tych potworów na tym terenie przynieśli wiedźmini szkoły cechu Gryfa którzy wybili większość tych stworzeń i nazwali swój cech ku pamięci tego wyczynu. Niedobitki gryfów dalej żyją w wysokich górach, jednak nie atakują już ludzi i ograniczają się do kozic i świstaków[3].

Odmianą gryfa jest archegryf, zwany potocznie arkegryfem[3].

Informacje o gryfach można znaleźć w Physiologusie[3].

Wiedźmin 3: Dziki Gon

Opis

Gryf wygląda jak hybryda lwa i orła, posiada jednak tylko tylne pełne kończyny, jako, że przednie połączone są już ze skrzydłami stworzenia, gęstą grzywę czarnych włosów i ostre szpony. Szpony są dosyć długie i szare. Jego dziób jest naprawdę wielkich rozmiarów, a z tyłu widać długi opierzony lwi ogon. Przeważnie mają one barwę pomarańczowo-szarą z fragmentami błękitu i czerni. Ich oczy mają kolor żółtawy z czarnymi, okrągłymi źrenicami. Podczas lotu wydaje on przeciągły ryk, podobny do dźwięków jastrzębi. Gryfy pikują z niesamowitą prędkością , a przed ciosami zasłaniają się swoimi skrzydłami, jednocześnie starają się trafić napastnika dziobem. Są niezwykle silne, potrafią unieść bez problemów całą krowę, lub konia na raz, to właśnie tymi stworzeniami bowiem się głównie żywią, jednak nie mają oporów przed pożeraniem ludzi, nie gardzą też padliną[4].

Gryfy łączą się w pary na całe życie. Razem z partnerem seksualnym zakładają gniazda gdzie samica składa od dwóch do czterech jaj. Gniazda są okrągłe, a samce gryfów zanoszą tam upolowane ofiary, dla wysiadującej jaja samicy. Są aktywne głównie za dnia, ale zdarza się im polować wieczorami, lub wczesnym rankiem. To właśnie w nocy można je podejść i upolować. Gdy jeden z pary zginie, a gniazdo zostanie zniszczone, drugi gryf nie będzie już w nim przebywał[4].

Istnieją dwa główne podgatunki tych potworów: archegryfy, plujące kwasem i olbrzymie gryfy królewskie[4].

Miejsca występowania

Gryfy w grze spotyka się niezbyt często w Velen i na Skellige, pojedynczy osobnik zamieszkuje też okolice wsi Biały Sad. Najczęściej można je spotkać jednak w Velen z dala od większych wiosek, są to silne osobniki na wysokich poziomach. Zamieszkuje głównie niedostępne górskie tereny. Najwięcej gryfów występuje w łańcuchach gór Smoczych i Amell. Są naturalną częścią ekosystemu Kontynentu[4].

Miejsca występowania

Znane osobniki

Galeria

Ciekawostki

  • Srebrny gryf znajduje się w herbach Caingorn oraz Ligi z Hengfors. Głowy gryfów zawiera też herb rodu Papebrocków.
  • Edycja Kolekcjonerska Wiedźmin 3: Dziki Gon zawiera m.in. 26-centymetrową figurkę Geralta walczącego z gryfem.
  • Geralt z Rivii ubił kiedyś gryfa terroryzującego szlak handlowy na polecenie ligii Kupieckiej.
  • Gryf był pierwszym potworem wiedźmina Coëna.
  • Vesemir i Geralt byli zmuszeni polować na gryfa podczas swoich poszukiwań Yennefer, aby uzyskać od kapitana Nilfgaardzkiego garnizonu informacje na temat czarodziejki.
  • Usiadanie gryfa było szalonym marzeniem Waleriana Paperbocka.

Wideo

Czym jest..

Czym jest... Gryf

MCH - Wiedźmin Wiki

Linki zewnętrzne

Gwent icon Zobacz w samodzielnej wersji GWINTA kartę Gryf.
Gwent icon Zobacz w samodzielnej wersji GWINTA kartę Atak z powietrza.

Przypisy

  1. Krew elfów
  2. Pani jeziora
  3. 3,0 3,1 3,2 Skala powinności
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 Wiedźmin 3: Dziki Gon
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.