Hindarsfjall – najmniejsza z głównych wysp archipelagu Skellige.

Informacje

Położenie i geografia okolicznych terenów

Hindarsfjall położone jest we wschodniej części archipelagu Skellige, zaraz za wyspą Undvik[N 1]. Wyspa otoczona jest rafą i porośnięta jest lasami[1] iglastymi, z których najważniejszy jest słynny gaj poświęcony bogini. Wschodnia część wysepki jest pełna gór i jaskiń zamieszkanych przez różne potwory, wybrzeże od tamtej strony jest niemal całkowicie przepełnione klifami, które ciągną się od okolic Lurthen, gdzie znajduje się najwyższa góra wyspy, aż do głównej wsi Larvik. Na zachodzie znaleźć można za to długie piaszczyste plaże, na które jednak ciężko się dostać ze względu na ostre skały przy brzegu, na nich swoje życie zakończyła między innymi załoga piratów która plądrowała wybrzeże Ard Skellig[2].

Urbanistyka i architektura

Na wyspie znajdują się trzy wsie. Największą z nich i służącą wyspie za główny port jest Larvik, gdzie znajduje się siedziba jarla. Larvik jest dużą i bogatą wsią posiadającą jedną z największych karczem na wyspach. Dalej w głąb gaju Hindar znajduje się Lofoten położone blisko ogrodu i świątyni Freyji, a dalej idąc trasą przy wybrzeżu dojść można do Lurthen, małej wsi położonej na klifie. Pomiędzy Lofoten, a Lurthen leży też samotna chata należąca kiedyś do zielarza, obecnie zamieszkuje ją jednak pewna rodzina. W górach w zachodniej części wyspy, ponad trasą do skały Topielców, wznoszą się ruiny starej twierdzy w której ukryte są schematy na rynsztunek cechu Wilka[2].

Kultura i zwyczaje

Hindarsfjall jest głównym ośrodkiem kultu Freyji na wyspach. Według legend założyciel lokalnego klanu, Otkell, zbudował tu pierwszą świątynię poświęconą bogini[3]. Władający wyspą klan Heymaey trzyma pieczę nad miejscami kultu i ma obowiązek chronić kapłanki. Mieszkańcy wysepki zajmują się głównie zajęciami takimi jak połów ryb i krabów, polowanie i grabienie wybrzeży kontynentu[2], na Hindarsfjall jednak popularne są też zawody druida, zielarza[4], a także kapłanki Freyji. Na wyspie odbywa się też finał wielkiej skelligijskiej gonitwy znanej jako Wyścigi Śmiałków, trasa wyścigu zaczyna się w Larvik, a kończy pod bramą do ogrodu Freyji, w roku 1275[N 2] organizatorką gonitwy była kapłanka Svana mieszkająca w stolicy. W przeciwieństwie do wysp takich jak Faroe, mieszkańcy Hindarsfjall nie opierają całej swojej egzystencji na łupach z rajdów. W lokalnym porcie stoi tylko jeden klanowy drakkar, brak tam też stoczni wytwarzającej więcej statków, co mogłoby sugerować, że mieszkańcy nie wytwarzają samodzielnie swoich łodzi bojowych[2].

Na wyspie panują surowe skelligijskie prawa dotyczące honoru i odwagi. Mieszkańcy są wyjątkowo bogobojni jak na wyspiarzy, co ma związek ze stałą obecnością kapłanek i miejsc kultu w społeczeństwie. Główna świątynia znajduje się przy Lofoten, w sercu gaju Hindar, mała kapliczka bogini znajduje się też przy wsi Lurthen[2]. Zrzeszenie wyznawców Freyji z Poviss zawiązało umowę z lokalnymi kapłankami, które organizują wycieczki po wyspie dla odwiedzających[5].

Historia

Pierwsza świątynia Freyji

Skelligijskie legendy mówiące o Otkellu, pierwszym władcy Hindarsfjall, dotyczą też zbudowania pierwszej świątyni Freyji. Według nich, heros Otkell, syn boga Hemdalla, wziął swój drakkar i popłynął w kierunku maleńkiego Hindarsfjall podarowanego mu przez ojca. Podczas jego podróży rozpętał się jednak straszliwy sztorm, który przeraził bohatera. Ten zaczął wykrzykiwać modlitwy o pomoc do swego ojca, ten jednak nie słyszał błagań syna. Usłyszała go za to wielka modron Freyja, która zesłała mu magiczne dudy. Grając na nich Otkell uspokoił fale i dopłynął do brzegów Hindarsfjall. Tam spotkał go Hemdall, który po wysłuchaniu opowieści syna, nakazał mu wybudowanie na wyspie świątynię w podzięce dla dobrej bogini. Otkell tak też uczynił[3], a zbudowana przez niego świątynia po dziś dzień przyciąga wiernych na wyspę klanu Heymaey[2]

Odwiedziny Yennefer

W roku 1267 na Hindarsfjall przybyła czarodziejka Yennefer w towarzystwie jarla Cracha an Craite. Kobieta potrzebowała kryształu w rozmiarze odpowiednim aby zbudować megaskop i skontaktować się z kilkoma magami którzy pomogą jej namierzyć zaginioną Ciri. Jedynym kryształem w odpowiednim rozmiarze na całych wyspach był klejnot Brisingamen przetrzymywany przez kapłanki na Hindarsfjall. Arcykapłanka Sigrdrifa wytłumaczyła czarodziejce, że ta nie mogłaby dać jej klejnotu, nawet gdyby chciała, jako iż jest on wmontowany w posąg bogini. Na Yennefer spłynęła jednak łaska Freyji i klejnot sam wypadł z posążku. Później czarodziejka rozłożyła się w świątyni ze swoim stanowiskiem pracy[1].

Następnie miejsce kultu odwiedziła też Triss Merigold szukająca śladów Yennefer na polecenie Loży[1].

Atak Morkvarga

Mimo opinii świętej wyspy, na Hindarsfjall często napadali najróżniejsi wrogowie tamtejszego klanu i kapłanek. Najsłynniejszym z nich był pirat Morkvarg, uznawany za najokrutniejszego człowieka który urodził się na wyspach Skellige. Mówiono, że ten nie boi się ani potworów, ani jarlów, ani nawet samego króla, ale za to lęka się gniewu bogów. Chcąc udowodnić wszystkim, że i bogowie mu nie straszni, Morkvarg skierował swój drakkar w kierunku Hindarsfjall. Razem ze swoimi ludźmi wpadł do świętego ogrodu, gdzie wyrżnął w pień zielarzy, kapłanki i pielgrzymów. Starała się go zatrzymać arcykapłanka Ulve, jednak i ona padła z rąk pirata. Nie wytrzymał tego wszystkiego Tordar, jeden z ludzi Morkvarga, który nie mógł znieść cierpienia zadawanego kapłankom. Po zabiciu wszystkich obecnych w ogrodzie, gdy cała załoga piratów świętowała, ten rzucił się na Morkvarga z magicznym kłem od ojca. Kieł obarczony był zaklęciem, które przemieniało dotkniętego w dziką bestię - wilkołaka. Morkvarg w szale zabił wszystkich członków swojej załogi. Tylko Tordar uciekł przed potworem do Larvik, gdzie przedstawił się wszystkim jako jedyny pielgrzym który uciekł cało z ogrodu Freyji. Wojownikowi uwierzono, a bramy ogrodu zamknięto, więżąc tam potwora. Tordar został w Larvik jako bohater, zaczął też wypływać z wojownikami klanu Heymaey na rajdy, szukając odkupienia win w walce, prawdopodobnie został też kapitanem jednego z drakkarów[2].

Przez lata wielu dzielnych wojów z całego Skellige i nie tylko próbowało zabić przeklętego pirata i wyzwolić ogród, okazało się jednak, że nawet najwięksi bohaterowie którzy dawali radę ubić bestię, nie mogli jej zabić na stałe. Ciało Morkvarga odżywało, a zniszczone regenerowało się całkowicie. Pirat nie mógł też zaznać chwili ulgi, ponieważ każde truchło, lub pokarm, którym próbował się pożywić rozsypywało się w proch w jego ustach. Raz kilku dzielnych wojów uznało, że skoro potwora nie da się zabić ani przegnać, to uwiężą go. Razem schwytali wilkołaka i przykuli łańcuchami do ściany. Ten jednak odgryzł sobie przykute kończyny i zabił wojowników. Wielu uznało, że Morkvarg pozostanie w ogrodzie już na zawsze[2].

Wiedźmin 3: Dziki Gon

W roku 1275 jarl Hindarsfjall Donar an Hindar popadł w sprzeczkę z Lugosem Szalonym, jarlem klanu Drummond. Lugos i jego wojownicy pustoszyli wybrzeże wyspy i atakowali ufortyfikowane wsie. Stary jarl Heymaey był gotowy zatrzymać te wyprawy przy pomocy swojej armii, jednak Lugos nie przejmował się tymi pogróżkami wiedząc, że dysponuje większymi siłami. Nawet na stypie zorganizowanej z powodu śmierci króla Brana Tuirseach dwaj jarlowie stale sprzeczali się i wygrażali sobie na oczach gości. Na tej samej uczcie gdy Crach an Craite, pan na Kaer Trolde, kazał wystąpić na przód kandydatom do tronu wśród nich był młody i żądny przygód wnuk Donara, Otrygg. Członkowie rodu Otkella powrócili po tym na Hindarsfjall.

Tego samego roku na wyspę trafiła Ciri prowadzona przez Avallac'ha, elfiego wiedzącego, który ratował ją przed Dzikim Gonem. Dwójka wyszła z portalu na plaży przy Lofoten gdzie spotkali Skjalla, lokalnego wojownika . Elf poprosił mężczyznę, aby ten zaopiekował się ranną i przemęczoną Ciri, po czym zaprowadził ją jak najszybciej do skały Topielców, gdzie ten będzie na nią czekał. Młody wojownik wziął Ciri do swojego domu, gdzie razem z siostrą doprowadzili ją do zdrowia i zabrali do sauny w celu zagrzania. Kiedy jednak Ciri i Skjall przygotowywali konie aby wyruszyć we wskazane przez maga miejsce we wsi zaczął niespodziewanie padać śnieg. Okazało się, że to jeźdźcy Dzikiego Gonu namierzyli wiedźminkę i zaatakowali wieś. Skjall pobiegł wspomóc kilku pozostałych wojowników mieszkających we wsi, Ciri również dołączyła do walki chcąc ochronić Lofoten przed zniszczeniem. W końcu Skjall zrozumiał, że nie mają szans odeprzeć ataku i krzyknął aby Ciri wskoczyła na konia i jechała za nim do skały. Widząc, że dziewczyna ucieka Dziki Gon szybko wykończył obrońców Lofoten i ruszył za nią zostawiając wieś, a raczej to co z niej zostało, w spokoju. Dwójka dotarła do skały skąd mag zabrał dziewczynę na łódź, ta widząc Skjalla na brzegu chciała tam wrócić i uratować resztę mieszkańców przed Gonem, jednak Avallac'h uśpił ją zaklęciem, aby nie zrobiła niczego lekkomyślnie. Wojownika dopadli jeźdćy Gonu którzy zranili go i ogłuszyli. Gdy Skjall obudził się na brzegu zobaczył tam wyjątkowo paskudną istotę o zdeformowanym ludzkim ciele. Gdy młody wojownik wrócił do Lofoten wszyscy tam obecni nazwali go tchórzem, który uciekł z nieznajomą z pola bitwy w czasie kiedy pozostali wojowie z drużyny Lofoten zginęli w obronie wsi. Mężczyźnie odebrano imię, wykreślając go z sagi przodków. Sam jarl, Donar an Hindar, zatwierdził wyrok i zabronił komukolwiek pomagać, lub udzielić schronienia wypędzonemu. Zrozpaczony Skjall wyruszył do Ogrodu Freyji, chcąc zmyć swoją hańbę zabijając Morkvarga. Nie podołał jednak zadaniu i zginął w ruinach starego ogrodu.

Do Lofoten przybyły kapłanki Freyji chcące zaopiekować się rannymi i pogrzebać zmarłych, wtedy też, w środku obrzędów dostali się tam wiedźmin Geralt i czarodziejka Yennefer. Dwójka szukała Ciri, a od kapłanek dowiedzieli się, że tchórz który widział i opiekował się dziewczyną poszedł zawalczyć z bestią z Ogrodu aby odzyskać honor. Geralt odnalazł w ogrodzie wilkołaka i powalił go, umierający po raz kolejny Morkvarg wytłumaczył mu, że chce aby wiedźmin odczynił jego klątwę, obiecując mu sowitą zapłatę ze swoich dawnych łupów. Biały Wilk dobił potwora po czym ruszył dalej, aby znaleźć poszukiwanego wojownika, znalazł jednak tylko jego poszarpane ciało w studni pośrodku ogrodu. Przytargał trupa do swojej towarzyszki czekającej na górze. Ta, wbrew sobie i zasadach używania magii, użyła nekromancji aby dowiedzieć się od trupa Skjalla, co stało się z Ciri. Ten w nieludzkich spazmach i jękach opowiedział dwójce całą historię, po czym wybłagał aby ci opowiedzieli jarlowi i radzie starszych co naprawdę wydarzyło się w Lofoten. Yennefer przegnała ducha, a ogród umarł z powodu użycia takiej energii czarnej magii. Wkrótce dotarły tam kapłanki, które widząc co goście zrobili z ich świętym miejscem powiedziały, że wkrótce całe Skellige dowie się o ich niecnych czynach na Hindarsfjall. Czarodziejka wystąpiła jednak naprzód stwierdzając, że tylko ona jest winna użyciu zakazanych zaklęć i śmierci ogrodu, oczyszczając imię Geralta w ich oczach.

Zdeformowana istota znaleziona na plaży przez Skjalla została zaprowadzona do Larvik, gdzie jarl nie wiedząc co z nią zrobić zostawił ją we wsi. Brzydalem był zaklęty w ten sposób Avallac'h, który został wkrótce odsprzedany kupcowi z Novigradu.

Zaciekawiony pierwszym spotkaniem z zaklętym piratem i skuszony wizją zapłaty od kapłanek wiedźmin postanowił pozbyć się Morkvarga ze świętego ogrodu. Za naradą kapłanek udał się do Tordara w Larvik

Geralt który znalazł dziennik dawniej należący do pirata przejrzał przez kłamstwa Tordara i wytknął mu należenie do bandy Morkvarga. Wojownik chciał się bronić, a od gracza zależy czy Geralt zabije mężczyznę na miejscu, czy postanowi się z nim umówić. W tym drugim wypadku Tordar poprosi Geralta o to, aby ten zabił Morkvarga gdy tylko stanie się to możliwe. W obu wypadkach gracz otrzyma zaczarowany kieł służący do odczynienia klątwy. Wiedźmin będzie miał do wyboru: puścić odczarowanego pirata wolno i zgarnąć obiecaną nagrodę, zabić go kiedy tylko nadarzy się okazja, nakarmić go własnym mięsem (co zabije go na miejscu), lub puścić wolno i zaatakować od tyłu gdy ten będzie odchodził[N 3]. Niezależnie od tego czy pirat żyje czy nie zadanie zakończy się sukcesem. Wiedźmin mógł jeszcze zgarnąć nagrodę od wdzięcznych kapłanek, a Ogród wrócił do życia po kilkunastu latach nieużytku. Ze odejścia Morkvarga zadowolone były nie tylko wyznawczynie Freyji, ale i sam jarl Hindarsfjall.

Nie znając szczegółów klątwy Geralt postanowił nakarmić Morkvarga jego własnym mięsem, co spowodowało natychmiastowy rozpad potwornego pirata w pył. Po tej śmierci jednak nie powrócił. Wiedźmin mógł zgarnąć nagrodę od wdzięcznych kapłanek, a Ogród wrócił do życia po kilkunastu latach nieużytku. Ze odejścia Morkvarga zadowolone były nie tylko wyznawczynie Freyji, ale i sam jarl Hindarsfjall.

Innym problemem który dotknął wyspę było pojawienie się na niej tajemniczego potwora który terroryzował szlak między Larvik a Lofoten. Tym problemem również mógł zająć się wiedźmin Geralt. Innymi problemami Hindarsfjall które gracz może rozwiązać są harpie które zalęgły się w Lurthen wypędzając mieszkańców, pomoc w oczyszczeniu kopalni przy Larvik z trupojadów, a także wataha wilków atakująca samotną chatę na wybrzeżu.

Flora i fauna

Zwierzęta i potwory

Na Hindarsfjall żyje wiele wilków polujących w lokalnych lasach na sarny i jelenie. Z potworów zaś można tu spotkać syreny i utopce żerujące na wybrzeżach i harpie gnieżdżące się na stokach gór we wschodniej części wyspy jak i klifów na wybrzeżu. W gaju Hindar przebywa pojedynczy upiór, zaś ogród Freyji opanowany jest przez zamienionego w wilkołaka pirata Morkvarga. W nizinnej części wyspy żyje stado nekkerów pod przywództwem wyjątkowo inteligentnego osobnika Hagubmana. Kopalnię przy Larvik zamieszkują zaś najróżniejsze trupojady. Jedynymi większymi potworami na wyspie są lodowe trolle żyjące w ruinach górskiej twierdzy i jaskiniach na wschodzie[2].

Rośliny

Hindarsfjall porośnięte jest gęstym lasem w którym rozrzucone są wsie i kapliczki. Główna część drzewostanu ciągnie się od południowo-zachodniego wybrzeża, aż do klifów w okolicach Larvik, omijając góry w środkowej części wyspy. W niektórych z lokalnych osad drzewa dalej rosną między domami, a w samej stolicy znajduje się aż kilka dużych drzew. Roślinność na całej wyspie jest jednak dosyć uboga, wyjątkiem nie tylko na skalę Hindarsfjall, ale i całego archipelagu jest święty Ogród przy Lofoten. Według legend, gdy bogini Freyja chciała porozrzucać ziarna roślin po całych wyspach wąż Uroboros chwycił zębami jej worek, a z dziury wszystkie ziarna wyleciały na kawałek Hindarsfjall, który potem stał się słynnym ogrodem. W rzeczywistości w tej części wyspy panuje mikroklimat, który pozwalał kapłankom na uprawę najróżniejszych ziół i innych roślin. Zapewne to właśnie warunki do uprawy panujące w ogrodzie przyciągały na wysepkę druidów i zielarzy. Rosnące pośrodku ogrodu drzewo uznawane jest za święte, rosnące przy pomocy magii bogini[2].

Mieszkańcy

Władcy

Ważniejsi mieszkańcy

Zadania

Zadania główne

Zadania poboczne

Zlecenia wiedźmińskie

Poszukiwania

Ważne miejsca

Galeria

Uwagi

  1. Przedstawiona w grach mapa nie zgadza się tutaj z twórczością Sapkowskiego. W grze Undvik leży na południe od zachodniej części Ard Skellig.
  2. Zgodnie z datowaniem książkowym. Wg datowania stosowanego w grach jest to rok 1272.
  3. Takie rozwiązanie, choć preferowane przez wielu graczy, buguje wpisy o zadaniu, a także niektóre rozmowy na wyspach Skellige. Mieszkańcy wiosek na całym archipelagu będą bowiem powtarzać, że nie mogą spokojnie pływać na połów z Morkvargiem na wolności.

Pzrypisy

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.