Klan Drummond

Zobacz także:

Informacje

Klan Drummond – jeden z siedmiu skelligijskich klanów. Zamieszkuje południową część wyspy Ard Skellig.

Kultura i zwyczaje klanu[]

Klan Drummond uznawany jest za jeden z silniejszych klanów na wyspach Skellige. Siedzibą władców klanu jest twierdza Kaer Muire, położona ponad wsią Holmstein, która pełni rolę stolicy. Twierdza jarlów została zniszczona podczas dawnej wojny, a obecnie znajduje się w stanie renowacji. Klan zamieszkuje południowe Ard Skellig^[2], chociaż pierwotnie mieszkał na wyspie Undvik^[1]. W posiadaniu klanu znajduje się kilka twierdz, latarni morskich i wsi, zasadniczo uboższych niż te należące do ich sąsiadów^[2].

Według legendy założycielem klanu był heros Modolf, syn Hemdalla^[1]. Członkowie klanu wyznają też pozostałych skelligijskich bogów, chociaż sam jarl nie ma oporów przed atakowaniem i łupieniem świętych miejsc na wyspie Hindarsfjall^[2]. Swego czasu wśród członków klanu popularny był mroczny kult Svalbloda. Mimo tego iż kapłanów wygnano, kultystów zabito^[3], a totemy i miejsca kultu zniszczono mieszkańcy zapomnianych wsi w górach i lasach wciąż oddają cześć zakazanemu bóstwu.

Członkowie klanu słyną na wyspach jako zaciekli wojownicy i berserkerzy. Klan Drummond dysponuje też największą ilością drakkarów, zaraz po klanie an Craite. Po za tym wielu z nich zajmuje się rybactwem, a także hodowlą owiec i kóz. Z tego ostatniego słyną głównie wsie Sund i Fyresdal^[2]. Potęgę Drummond złamał Harald Chromy z klanu an Craite^[3], dlatego też wiele twierdz i wsi, w tym stolica w Kaer Muire, to już tylko ruiny. To właśnie dawny konflikt rozpoczął nienawiść między dwoma klanami. Klan Drummond darzy też pogardą klany Tuirseach, Dimun i Heymaey^[2].

Barwy rodowe klanu to czerń i fiolet, a jego symbol to trzy mewie łby^[2].

Historia[]

Problemy Modolfa[]

Syn Hemdalla, heros Modolf był niezadowolony z tego, że jego bracia osiągali wielkie zwycięstwa i zdobywali uznanie dzięki swym wspaniałym darom, a on wciąż niczego nie osiągnął. Poskarżył się na to ojcu, który wytłumaczył synowi, że ten posiada najwspanialszy dar ze wszystkich jego dzieci, ale jeszcze go nie odkrył. Szczęśliwy i zmotywowany Modolf zaczął porywać się na różne szalone akcje, aby odkryć jaki dar posiada. Hemdall zauważył poczynania syna i niezadowolony z jego niecierpliwości i lekkomyślności powiedział, że ten nigdy nie odnajdzie już swojego daru. Mimo tych słów Modolf dalej szukał swego talentu, a po nim poszukiwali go też jego potomkowie z klanu Drummond^[1].

Wojna z klanem an Craite[]

W dziesiątym wieku klan Drummond przejął część wyspy Ard Skellig, spychając pierwotnie żyjących tam an Craite na bok. Rozwścieczony tym jarl Harald an Craite postanowił brutalnie pozbyć się intruzów, zawarł przymierze z jarlem Tyrggvim z An Skellig i wyruszył na stolicę Drummond w Kaer Muire. Ówczesny jarl, Skjordal Drummond i jego córka Herkja przygotowali obronę. Po stronie Drummond stanęli vildkaarlowie z Fornhali^[3].

Mimo bohaterskiej obrony twierdzy w Kaer Muire, obrońcy nie mieli szans pokonać połączonych sił an Craite i Tuirseach. We wsi Holmstein poległa córka Skjordala, a on sam zrozpaczony starł się z Haraldem Chromym^[3]. Jarl an Craite zwyciężył, obciął Skjordalowi głowę i zniszczył Kaer Muire. Zachęcony zwycięstwem an Craite koronował się na króla wysp^[2].

Wojna z kultystami Svalbloda[]

Jarl klanu Drummond Knut Okrutny był zażartym kultystą Svalbloda. Miał nawet w zwyczaju składać w ofierze swoich własnych ludzi, aby zdobyć siłę. W pewnym momencie sięgnął po koronę wysp, na co inne klany musiały zareagować. Połączone wojska innych klanów uderzyły na Knuta i zakończyły jego szalone rządy^[3].

Najazd Lugosa Zajęczej Wargi[]

Jednym z ważniejszych zatargów między sąsiadującymi klanami był najazd jarla Lugosa Zajęczej Wargi na ziemie an Craite. Jarl Drummond uderzył w graniczną wieś Ferlund. Mieszkańcy wsi będący zaradnymi myśliwymi ukryli się w lesie, gdzie zamaskowały ich mgła i liście, Z tego ukrycia wojownicy an Craite wybili strzałami wszystkich najeźdźców, w tym samego Lugosa^[2].

Wiedźmin 3: Dziki Gon[]

W roku 1272 jarl Lugos Szalony urządzał rajdy na wyspę Hindarsfjall, gdzie łupił wioski i miejsca kultu. Zaostrzyło to konflikt między klanami. Po śmierci króla Brana Tuirseach, syn jarla, Lugos Siny zgłosił się jako kandydat do tronu Skellige. Aby dowieść swej wartości młody Drummond wziął najlepszych wojowników i razem z nimi wyruszył do Jaskini Snów. Młody Drummond przybył potem wraz z ojcem na ucztę w Kaer Trolde.

Na sali obecni byli wszyscy jarlowie i kandydaci do tronu, po za Svanrigem Tuirseach, synem Brana którego zabrała z sali matka. W trakcie rozmowy wiedźmina Geralta, który przebywał wówczas w twierdzy, i Cracha an Craite dobiegły krzyki z sali biesiadnej, wkroczyli więc tam aby odkryć, że goście są rozszarpywani przez wściekłe niedźwiedzie. Po zabiciu bestii okazało się, że gdyby nie interwencja wiedźmina zginęliby wszyscy obecni na uczcie, w tym wszyscy kandydaci do korony po za Svanrigem. Cerys i Hjalmar przeżyli jako jedyni, jednak mieli różne zdania na temat tego jak oczyścić klan an Craite z zarzutu o wymordowanie innych pretendentów do tronu. Obydwoje zasugerowali też Geraltowi aby udał się z jednym z nich.

Geralt udał się z Cerys, co doprowadziło do odkrycia, że to królowa Birna stała za rzezią w Kaer Trolde. Crach an Craite zwołał Radę jarlów, na której zarzucono Birnie zlecenie berserkerom morderstwa. Mimo przedstawionych poszlak królowa odpierała zarzuty, jednak Svanrige przejrzał matkę i sam stanął przeciw niej na oczach rady jarlów. Winną skazano na śmierć, a Svanrige na wygnanie. Cerys została nową królową Skellige.

Jako królowa, Cerys wybrała neutralność w nadchodzącej wojnie z nilfgaardem. Zamiast tego skupiła się na rozwoju gospodarczym i chociaż wyspiarze stracili przez to swoja zaciętość, Skellige weszło w złoty wiek kultury i gospodarki. Jednak gdy u brzegów wysp pojawił się nilfgaard faktyczną władzę wziął w swoje ręce Crach, który zajął się obroną. Z kolei brat Cerys poprowadził liczne ataki na cesarską flotę, wszystkie kończyły się niepowodzeniem, jednak młody an craite wciąż znajdował kolejnych wojowników. Większość jarlów była jednak zadowolona z młodej królowej. Wyjatkiem był Lugos Szalony z klanu Drummond, który nie tylko odmówił wsparcia młodej władczyni, a wręcz był gotowy zdradzić wyspy dla nilfgaardu aby usunąć krew an Craite z tronu. Plany szalonego jarla ukrócili jednak Geralt i druid Myszowór, którzy zabili go w samoobronie podczas swojej wizyty w Kaer Muire. Klan Drummond poszedł na kolejną wojnę z klanem an Craite, jednak dowództwo powierzono kuzynowi Lugosa, który był nienajlepszym wodzem, więc wojna zakończyła się szybko.

Geralt udał się z Hjalmarem do wsi Fornhala gdzie zmazał winy swego rodu mszcząc się na berserkerach i mrocznych kultystach Svalbloda. Odkrył też, że vildkaarlowie byli jedynie narzędziami, a za masakrą stał ktoś jeszcze. Crach an Craite zwołał radę jarlów na której młody an Craite zaprezentował trofeum z zabitego berserkera. Na zebraniu Rady jarlów, Donar an Hindar stwierdził, że klan an Craite zmazał swe winy krwią, jednak rada nie doszła do tego kto naprawdę stał za masakrą. Hjalmar został nowym królem Skellige.

Jako król, Hjalmar kontynuował stare drogi wyspiarzy. Gdy nilfgaard przybył na Skellige, młody król podprowadzał na niego liczne ataki, które jednak nie uszkodziły za bardzo cesarskiej floty. Większość jarlów była jednak zadowolona z młodego króla. Wyjatkiem był Lugos Szalony z klanu Drummond, który nie tylko odmówił wsparcia młodemu władcy, a wręcz był gotowy zdradzić wyspy dla nilfgaardu aby usunąć krew an Craite z tronu. Plany szalonego jarla ukrócili jednak Geralt i druid Myszowór, którzy zabili go w samoobronie podczas swojej wizyty w Kaer Muire. Klan Drummond poszedł na kolejną wojnę z klanem an Craite, jednak dowództwo powierzono kuzynowi Lugosa, który był nienajlepszym wodzem, więc wojna zakończyła się szybko.

Biały Wilk uznał, że młodzi an Craite sami poradzą sobie ze sprawą ataku, po czym opuścił Kaer Trolde. Dzieci Cracha nie doszły jednak do niczego. W zaistniałej sytuacji jednym kandydatem do korony Skellige pozostał Svanrige.

Jarlowie i inni mieszkańcy wysp nie mieli co do syna Brana zbyt wielkich nadziei, wszyscy widzieli w nim tylko kukiełkę kontrolowaną przez matkę. Jednak gdy Birna spróbowała zawrzeć pakt z nilfgaardczykami Svanrige wystąpił przeciw niej i zabił na miejscu cesarskiego posłańca. Młody Tuirseach poprowadził jarlów na wojnę z Nilfgaardem, a po krwawej wojnie domowej zjednoczył wszystkie klany i zasłynął jako twórca silnej i stabilnej dynastii która władała wyspami przez kolejne lata. Lugos był zadowolony z tego, że na tronie nie zasiadał nikt z klanu an Craite, więc klan Drummond wsparł młodego króla. Hjalmar i Cerys wypłynęli na morze gdy tylko pojawiła się tam cesarska flota. Młodzi an Craite nie powrócili jednak z wyprawy.

Królem wysp Skellige został Svanrige. Jarlowie i inni mieszkańcy wysp nie mieli co do syna Brana zbyt wielkich nadziei, wszyscy widzieli w nim tylko kukiełkę kontrolowaną przez matkę. Jednak gdy Birna spróbowała zawrzeć pakt z nilfgaardczykami Svanrige wystąpił przeciw niej i zabił na miejscu cesarskiego posłańca. Młody Tuirseach poprowadził jarlów na wojnę z Nilfgaardem, a po krwawej wojnie domowej zjednoczył wszystkie klany i zasłynął jako twórca silnej i stabilnej dynastii która władała wyspami przez kolejne lata. Hjalmar i Cerys wypłynęli na morze gdy tylko pojawiła się tam cesarska flota. Młodzi an Craite nie powrócili jednak z wyprawy.

Znani członkowie[]

Władcy[]

Modolf – syn Hemdalla, legendarny założyciel klanu.
Skjordal Drummond – dawny, bardzo honorowy jarl, zabity przez Haralda an Craite.
Herkja Drummond – córka Skjordala i świetna wojowniczka.
Knut Okrutny – dawny jarl klanu, kultysta Svalbloda.
Lugos Zajęcza Warga – dawny jarl klanu, najechał ziemie an Craite.
Lugos Szalony – wyjątkowo agresywny jarl klanu.
Lugos Siny – syn Lugosa Szalonego, po śmierci króla Brana jeden z kandydatów do tronu.