Klan Tuirseach – jeden z siedmiu głównych klanów skelligijskich, rezydujący na wyspie An Skellig.

Kultura i zwyczaje klanu

Według legendy założycielem klanu był Tyr, syn Hemdalla który otrzymał od niego wyspę An Skellig w zamian za zabicie niedźwiedzia Yngvara[1]. Na cześć bohatera i jego wyczynu członkowie klanu nazwali szczyt góry Ardvark Kłem Yngvara. Niedźwiedź ma dla klanu symboliczne znaczenie. Paszcza białego niedźwiedzia jest jego symbolem[2], a niektórzy członkowie klanu trenują te zwierzęta do walki, na lokalnej arenie[3]. W roku 1275[N 2] najsilniejszym z tresowanych niedźwiedzi na wyspie był Olaf[2].

Ludzie z klanu Tuirseah wykonują najróżniejsze zawody. Są to wyśmienici płatnerze, kowale[2], szkutnicy[4] jak i prości rybacy. Prawdziwą sławą wyspy są jednak jej wojownicy. Aby zostać jednym z nich trzeba jednak przejść żywym Szlak wojowników. Starożytną próbę siły, wytrzymałości i zwinności polegającą na wspięciu się na szczyt góry Ardvark i zejściu w głąb zatopionych jaskiń pod wyspą. Ci którzy wrócą ze szlaku i przyniosą dowody na wykonanie próby zostają oficjalnie wojownikami szlachetnego klanu. W roku 1275 opiekunem szlaku był mieszkający w obozie za Uriallą Gunnar[2].

Klan utrzymywał przyjacielskie stosunki z klanem an Craite które zapoczątkował jarl Tyrggvi, kiedy stanął po stronie Haralda Chromego w trakcie jego wojny z klanem Drummond[3]. Stosunki między klanami polepszyły się jeszcze gdy siostra Brana i Eista wyszła za członka rodziny jarlów an Craite[5].

Z rodu wywodziło się co najmniej trzech królów wysp Skellige[6]. Barwy rodowe klanu to biel i błękit[2][3].

Historia

Tyr i zajęcie An Skellig

Według legendy założycielem klanu Tuirseach był heros Tyr, syn Hemdalla. Ojciec obiecał Tyrowi wyspę An Skellig. Jednak mężczyzna musiał dowieść, iż zasługuje na bycie władcą, wykonując zadanie postawione przed nim przez ojca. Miał on pokonać dotychczas niezwyciężonego niedźwiedzia Yngvara, a znając renomę przeciwnika, postanowił się odpowiednio przygotować. W najgłębszej jaskini na Skellige, w ogniu pochodzącym z wnętrza ziemi, wykuł ostrze tak precyzyjne, że było w stanie przeciąć włos wzdłuż i tak potężne, że można było jednym ciosem przeciąć stuletnie drzewo. Jego matka, Heulyn, w świetle jutrzenki wyryła na ostrzu ochronne runy, aby broniły syna przed niedźwiedziem. Tyr pokonał Yngvara i zajął An Skellig[1].

Sojusz z klanem an Craite

W dziesiątym wieku, w obliczu wojny na wyspach, jarl Tyrggvi Tuirseach postanowił wesprzeć Haralda z klanu an Craite i stanąć u jego boku w wojnie przeciwko klanowi Drummond pod przywództwem Skjordala Drummond. Jarl An Skellig zwodował swoje drakkary i wyruszył w kierunku ziem Skjordala. Wojna zakończyła się miażdżącym zwycięstwem an Craite i Tuirseach, które wzbogaciły się i umocniły swoją pozycję jako najsilniejszych klanów na wyspach Skellige. Sam Tyrggvi widział ten sojusz jako początek przyjaźni między klanami[3], która przetrwała blisko trzysta lat[5].

Bitwa na An Skellig

Jarl Torgeir Czerwony wsławił się jako łupieżca ziem cesarstwa Nilfgaardu. Jego drakkary podpływały aż pod podgrodzie stolicy cesarstwa, które łupili jego wojownicy z An Skellig. O bohaterskim jarlu układano pieśni, a mieszkańcy wysp szanowali go jako przywódcę. Tego entuzjazmu nie podzielali jednak możnowładcy nilfgaardzcy, którzy wystawili nagrodę za głowę śmiałego wojownika ze Skellige[7].

Wkrótce znalazła się drużyna najemników i łowców nagród, którzy wypłynęli w kierunku siedziby klanu Tuirseach z zamiarem zabicia Torgeira. Wiedzieli, że jarl przebywa bezpiecznie w swoim zamku, tak więc zabrali ze sobą katapultę i w środku nocy przybili do brzegów An Skellig. Mieszkańców zamku obudziło nagłe uderzenie w mury, władca postawił na nogi całą swoją drużynę i przygotował się do obrony. Mimo desperackiej próby powstrzymania łowców głów, ściany zamku zawaliły się na obrońców pod wpływem uderzeń maszyny oblężniczej. Jarl, jego drużyna i jego przyjaciel, wiedźmin Gerd ze szkoły Niedźwiedzia, zginęli pogrzebani przez mury własnej fortecy[7].

Sojusz z Cintrą

W roku 1251 jarl Eist Tuirseach pobrał się z królową Calanthe z Cintry. Zapoczątkowało to przymierze między wyspiarskim narodem, a silnym królestwem północy, sojusz zabezpieczał ujście Jarugi[5]. Na wyspach mocno odczuwano skutki tego układu. Wielu wyspiarzy traktowało Calnthe jako swoją drugą królową, a Eista jako króla równego jego bratu, Branowi[6].

Gdy wybuchła I Wojna Północna cesarstwo Nilfgaardu zaatakowało Cintrę. W Dolinie Marnadal doszło do wielkiej bitwy gdzie siły cintryjskie wspomagane przez drużynę ze Skellige zostały okrążone i niemal całkowicie wybite. Eist zginął ugodzony strzałą w oko, a królowa Calnthe przebiła się z resztką wojsk z powrotem do stolicy, gdzie zginęła w trakcie natarcia Nilfgaardu[6]. Skelligijczycy jednak nie poddali się cesarstwu i dalej toczyli z nim wojnę. Pod Sodden, w trakcie zwycięskiej bitwy królestw północy, wielu z nich biło się za pamięć nieżyjącego jarla An Skellig i Lwicy z Cintry[6][8]

Wiedźmin 3: Dziki Gon

W roku 1275 król Bran był już stary i wycieńczony. Mimo tego wyruszył z niewielką świtą na polowanie w lesie An Skellig gdzie został śmiertelnie zraniony przez niedźwiedzia[3]. Królowi odprawiono tradycyjny pogrzeb w porcie pod Kaer Trolde. Po pogrzebie odbyła się wielka uczta na której zgłosili się kandydaci na nowego króla Skellige. Wśród nich był Svanrige – syn Brana, zgłoszony na kandydata przez królową matkę, Birnę.

Geralt z Rivii który przebywał wówczas na wyspach zgodził się pomóc dzieciom Cracha an Craite w wyścigu po koronę wysp. Razem z Cerys uwolnił jarla Spikeroog, Udalryka, z sideł Hima, a także razem z Hjalmarem pozbył się lodowego giganta z wyspy Undvik. Następnie zaś udał się po nagrodę do ich ojca. Wiedźmin zastał władcę w trakcie uczty na cześć wyczynów jego dzieci. Na sali obecni byli wszyscy jarlowie i kandydaci do tronu, po za Svanrigem którego zabrała z sali matka. W trakcie rozmowy Gerlta i Cracha dobiegły krzyki z sali biesiadnej, wkroczyli więc tam aby odkryć, że goście są rozszarpywani przez wściekłe niedźwiedzie. Po zabiciu bestii okazało się, że gdyby nie interwencja wiedźmina zginęliby wszyscy obecni na uczcie, w tym wszyscy kandydaci do korony po za Svanrigem. Cerys i Hjalmar przeżyli jako jedyni, jednak mieli różne zdania na temat tego jak oczyścić klan an Craite z zarzutu o wymordowanie innych pretendentów do tronu. Obydwoje zasugerowali też Geraltowi aby udał się z jednym z nich.

Biały Wilk uznał, że młodzi an Craite sami poradzą sobie ze sprawą ataku, po czym opuścił Kaer Trolde. Dzieci Cracha nie doszły jednak do niczego. W zaistniałej sytuacji jednym kandydatem do korony Skellige pozostał Svanrige. Jarlowie i inni mieszkańcy wysp nie mieli co do syna Brana zbyt wielkich nadziei, wszyscy widzieli w nim tylko kukiełkę kontrolowaną przez matkę. Jednak gdy Birna spróbowała zawrzeć pakt z nilfgaardczykami Svanrige wystąpił przeciw niej i zabił na miejscu cesarskiego posłańca. Młody Tuirseach poprowadził jarlów na wojnę z Nilfgaardem, a po krwawej wojnie domowej zjednoczył wszystkie klany i zasłynął jako twórca silnej i stabilnej dynastii która władała wyspami przez kolejne lata.

Geralt udał się z Cerys, co doprowadziło do odkrycia, że to Birna stała za rzezią w Kaer Trolde. Crach an Craite zwołał radę jarlów, na której zarzucono Birnie zlecenie berserkerom morderstwa. Mimo przedstawionych poszlak królowa odpierała zarzuty, jednak Svanrige przejrzał matkę i sam stanął przeciw niej na oczach rady jarlów. Winną skazano na śmierć, a Svanrige na wygnanie. Cerys została nową królową Skellige.

Geralt udał się z Hjalmarem do wsi Fornhala gdzie zmazał winy swego rodu mszcząc się na berserkerach. Odkrył też, że vildkaarowie byli jedynie narzędziami, a za masakrą stał ktoś jeszcze. Crach an Craite zwołał radę jarlów na której młody an Craite zaprezentował trofeum z zabitego berserkera. Donar an Hindar stwierdził, że klan an Craite zmazał swe winy krwią, jednak rada nie doszła do tego kto naprawdę stał za masakrą. Hjalmar został nowym królem Skellige.

Wiedźmin nie pomógł Crachowi, a królem wysp Skellige został Svanrige. Jarlowie i inni mieszkańcy wysp nie mieli co do syna Brana zbyt wielkich nadziei, wszyscy widzieli w nim tylko kukiełkę kontrolowaną przez matkę. Jednak gdy Birna spróbowała zawrzeć pakt z nilfgaardczykami Svanrige wystąpił przeciw niej i zabił na miejscu cesarskiego posłańca. Młody Tuirseach poprowadził jarlów na wojnę z Nilfgaardem, a po krwawej wojnie domowej zjednoczył wszystkie klany i zasłynął jako twórca silnej i stabilnej dynastii która władała wyspami przez kolejne lata.

Znani członkowie

Władcy

Inni członkowie

Włości należące do klanu

Galeria

Linki zewnętrzne

Gwent icon.png Zobacz w samodzielnej wersji GWINTA kartę Harcownicy Tuirseach.
Gwent icon.png Zobacz w samodzielnej wersji GWINTA kartę Topornik Tuirseach.
Gwent icon.png Zobacz w samodzielnej wersji GWINTA kartę Wojowniczka Tuirseach.
Gwent icon.png Zobacz w samodzielnej wersji GWINTA kartę Treser Tuirseach.
Gwent icon.png Zobacz w samodzielnej wersji GWINTA kartę Svanrige Tuirseach.
Gwent icon.png Zobacz w samodzielnej wersji GWINTA kartę Birna Bran.
Gwent icon.png Zobacz w samodzielnej wersji GWINTA kartę Eist Tuirseach.

Uwagi

  1. Według legendy.
  2. Zgodnie z datowaniem książkowym. Wg datowania stosowanego w grach jest to rok 1272.

Przypisy

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.