Konflikty z Nordlingami, tom II – książka w grze Wiedźmin 3: Dziki Gon.
Treść[]
Druga wojna naszego kraju ze zdradzieckimi Nordlingami datuje się na lata 1267-1268. Rozpoczął ją rozłam wśród czarodziejów na wyspie Thanedd. Polityka nilfgaardzka nie mogła dłużej spokojnie przyglądac się nieudolnym działaniom państw z Północy, które doprowadziły do wzrostu potęgi magów. Reakcją było wkroczenie naszych wojsk do Lyrii.
Cesarska armia błyskawicznie zajęła kraj, napotykając na niewielki opór dysydentów. Wkrótce potem nasze wojska triumfalnie wkroczyły do Aedirn, Rivii, a następnie zdobyły Vengerberg – wszędzie witane przez wiwatujące tłumy mieszkańców spragnionych pokoju i cywilizacji. Zwycięskiego pochodu rycerzy pod sztandarem Słońca nie zdołał zatrzymać król Demawend, którego wojska zostały zepchnięte do Doliny Pontaru i Dol Blathany. W tym czasie królowa Meve rozpoczęła tworzenie oddziałów partyzanckich, złożonych z dysydentów, których na Północy nigdy nie brakowało. Nordlingowie nigdy też nie potrafili porozumieć się ze sobą, o czym najlepiej świadczy fakt, że na mocy porozumienia cesarskiego z królem Kaedwen – Henseltem doszło do podziału Aedirn.
W tym czasie Jego Wysokość Cesarz Emhyr var Emreis dokonuje wielkiego aktu łaski i tworzy w dolinie Dol Blathana państwo elfickie, kładąc kres ustawicznym zbrodniom dokonywanym w państwach Nordlingów na tle rasowym. W tym czasie król Temerii Foltest zawiera rozejm z naszymi wojskami. Niestety słowo Nordlinga jest warte tyle co śniegi topniejące na tamtejszych polach wiosenną porą. Rozejm trwał zaledwie szesnaście dni i został pogwałcony. Głupota Foltesta doprowadza do masakry Brugge, a następnie szeregu krwawych bitew w dolinie rzeki Jaruga.
W obliczu bezmyślnej i nieopanowanej przemocy dowództwo cesarskiej armii postanawia przerwać proces niszczenia i wycofuje armie do Sodden. Niestety chciwość króla Temerii sprawia, że wraz z nadejściem wiosny dochodzi do wznowienia działań wojennych, których punktem kulminacyjnym jest bitwa pod Brenną, gdzie nasze bohaterskie hufce starły się z armią temersko-redańską.
Do dziś na Północy uznaje się bitwę za punkt zwrotny wojny. Nie ma sensu polemizować z tym przekonaniem. Dużo ważniejsze jest to, że w bitwie tej doszło do konfrontacji dwóch strategii: honorowej – prezentowanej przez dowództwo cesarskiej armii i zdradziecko-podstępnej, którą zaprezentowali Nordlingowie. Jego Wysokość zorientował się w jakim kierunku zmierza konflikt. Armie Północy zastosowały taktykę spalonej ziemi, nie bacząc na krzywdę ludności cywilnej. Stąd też Nilfgaard wycofał swoje armie na Południe, co zostało mylnie uznane przez Nordlingów za klęskę cesarskich wojsk. Na skutek mediacji naszego Cesarza doszło do podpisania pokoju, który ostatecznie zawarty został w Cintrze.