Wiedźmin Wiki
Advertisement
Wiedźmin Wiki
Ikona info.svg Ten artykuł dotyczy królestwa. Zobacz też: książkę w grze Wiedźmin 3: Dziki Gon.

Kovir i Poviss – królestwo leżące na północy nad Zatoką Praksedy, największy światowy eksporter kopalin, czerpiący olbrzymie zyski z handlu[1].

Historia

Początki osadnictwa

Tereny dzisiejszego Koviru zostały po koniunkcji sfer zasiedlone przez plemiona Dauków i Wożgorów[4]. Swoje placówki miały na tych ziemiach również elfy, m.in. Aedd Gynvael[3][5].

Pierwsze lądowanie

Kolonizacja tych ziem rozpoczęła się zaraz po pierwszym lądowaniu (około 760 roku), a część z nich, konkretniej tereny Koviru, przypadły Redanii[1]. Wtedy też były to jedne z najbiedniejszych regionów na Północy[6].

Apanaż Kovirski

Radowid I Wielki podarował Kovir swojemu bratu Trojdenowi, ponieważ chciał nigdy nie widywać go już na oczy. Utworzony został tytuł hrabiego apanażysty Koviru, wasala, który nie ponosił żadnych ciężarów ani powinności lennych. W praktyce więc było to całkowicie niezależne państwo, z którym Radowid nie chciał mieć nic wspólnego[1].

Wtedy też sytuacja w Kovirze mało kogo interesowała, a do Redanii co jakiś czas dochodziły jedynie wieści o konfliktach hrabstwa z pomniejszymi władykami. Wieści o owych wojnach sprowadziły jednak na Północ mnóstwo bitnych ludzi, żądnych łupu i możliwości wyżycia się. W międzyczasie doszło również do unii Koviru z Poviss[1][3].

Rodzące się bogactwo

Toczone na Północy wojny znacznie wzmocniły Kovir, a rządzone przez Trojdenidów niewielkie hrabstwo przeistoczyło się w potężne królestwo, które rozpoczęło coraz aktywniejszy eksport szkła i soli[N 1], który doprowadził w końcu do zaprowadzenia monopolu na tych rynkach, jednak w świadomości ludzi wciąż był to kraj surowy, biedny i nieprzyjazny[1][6].

Krótko po tym ruszyła druga fala emigracji, składająca się głównie z osób, których poglądy czy też pomysły różniły się od reszty. Na Północ ruszyło mnóstwo uczonych, techników, czarodziejów, kupców, rolników oraz, co najważniejsze, górników i geologów, którzy uważali, że w górach Koviru kryje się bogactwo[1].

Ćwierć wieku później Kovir niemalże zmonopolizował wydobycie rzadkich kruszców, a w szczególności dwimerytu i złota. Złota, za której importował później to, czego sam nie produkował. Rzemieślnik na Północy zarabiał w tamtym czasie czterokrotnie więcej niż jego konfrater w Redanii czy Temerii[1].

Konflikt z Redanią

Gdy królem Redanii został Radowid III Śmiały, zaczął on dostrzegać to, na co wszyscy inni byli ślepi: że na Kovirze można wiele zarobić. Niewiele później przydarzyła się ku temu świetna okazja — Redania popadła w zatarg graniczny z Aedirn. Radowid zdecydował się wystąpić zbrojnie i rozpoczął przygotowywanie armii, promulgując specjalny podatek na cele wojenne, tzw. pontarską dziesięcinę. Podatek owy mieli zapłacić wszyscy poddani i wasale, w tym także Apanaż Kovirski. Radowid wysłał więc do Pont Vanis (o którym mniemał, że jest to mały gródek z drewnianym ostrokołem) posłów, którzy po powrocie przekazali słowa króla Gedoviousa, który twierdził, że Królestwo Koviru nie jest niczyim wasalem, a pretensje Tretogoru są bezzasadne, ponieważ zarówno ówczesny władca Koviru jak i jego poprzednicy nigdy nie byli zapraszani na tretogorskie uroczystości, tedy nie może on uznać Radowida za swojego seniora[1].

Król Redanii podjął więc decyzję o zastosowaniu wobec Koviru bezwzględnego prawa składu, do którego namówił również Kaedwen i Temerię, a od statków płynących na Południe Redania zażądała zbójeckich ceł. Jednak owe statki płacić nie chciały, a dokonywały tego tylko te, którym nie udało się uciec. Na morzu szybko doszło do incydentu, w wyniku którego Radowid i Benda przeprowadzili interwencję zbrojną. Czterotysięczna armia Redanii sforsowała rzekę Braa, a ekspedycyjny korpus z Kaedwen wkroczył do Caingorn. Po tygodniu niedobitki połączonych wojsk wycofały się w drugą stronę[1].

Pierwszy Traktat Exeterski

Rozpoczęto rokowania pokojowe, zakończone podpisaniem traktatu, który w praktyce wnosił do polityki międzynarodowej dwie rzeczy: - Morze jest wolne i otwarte, handel jest wolny, zysk jest święty. - Kovir nie jest niczyim wasalem. Jest niezawisłym, samorządym — i neutralnym królestwem. Traktat został podpisany około 1147 roku[1].

Rebelia Falki

W okolicach 1163 roku przebywająca w Kovirze Falka wznieciła rewoltę przeciwko swojemu ojcu, Vridankowi. Zyskała wtedy poparcie części kovirskiej szlachty, ponieważ król Redanii ograniczył wcześniej eksport redańskiego zboża. Wielu z kovirskich arystokratów przekazało jej wtedy pieniądze, jednak w ostateczności powstanie upadło[7].

Thyssenidzi

Gedovius rządził Kovirem do roku 1172, na jego synu, Gerardzie, wygasła królewska gałąź Trojdenidów, a na tron wstąpił Esteril Thyssen, założyciel domu Thyssenidów[3]. O jego rządach nie wiadomo wiele, oprócz tego, że utrzymywał przyjazne stosunki z aedirnskim władcą, Videmontem. Po nim władzę objął jego syn, Baldwin[8].

Rozpad Królestwa

W okolicach roku 1225 w wyniku krwawych walk o władzę nastąpiła secesja Poviss, Marchii Wschodniej, a także pozostałych księstw składowych. W kovirskim interiorze doszło do rewolty, w wyniku której rodzina królewska musiała się ewakuować, a jej głowa, król Baldwin zmarł w drodze. Jego następca, Esterad zmuszony był spędzić całą swoją młodość na wygnaniu w Talgarze. Wykorzystał ten czas na zdobycie poparcia stronników i zawarcie tajnych paktów oraz sojuszy[3][8].

Około 20 lat później doszło do nocy noży i pochodni, w wyniku której samozwańczy władcy Koviru i Poviss zostali strąceni z tronów, a ród Thyssenidów powrócił do władzy[8].

Do tego czasu podpisano dwa kolejne Traktaty Exeterskie, o których jednak nie mamy żadnych informacji[7].

Konflikt z Niedamirem

Po zjednoczeniu Koviru i Poviss Esterad zmienił swoją strategię względem dawnych ziem z okolic Gór Pustulskich, oczekując, aż państewka te same złożą hołd lenny z powodu presji ekonomicznej. Jego plany zostaly pokrzyżowane przez ambicje nowego władcy Hengfors, Niedamira, który obwołał się królem i ruszył na podbój sąsiednich księstewek, zajmując Malleore, Hołopole[7] i Carnedd[9].

Jednak gdy jego podboje sięgnęły Creyden, części Koviru, Esterad zdecydował o przeprowadzeniu interwencji i po kilku tygodniach, wiosną 1251 jego wojska dotarły pod Hengfors, co zmusiło Niedamira do bezwarunkowych negocjacji, które zostały przeprowadzone w Lan Exeter. Podpisany został Czwarty Traktat Exeterski, który nie okazał się krzywdzący dla hengforskiego władcy, a Niedamir został mianowany królem Ligii z Hengfors, jednak jego nowe państwo pozostało w praktyce pod silnymi wpływami zachodniego sąsiada[7].

II Wojna Północna

Latem 1267, niedługo przed wybuchem II Wojny Północnej, doszło do kolejnej dużej fali emigracji na Północ, między innymi z terenów Temerii[1].

Choć Kovir oficjalnie nie brał udziału w konflikcie, to Esterad przekazał Redanii pobocznymi kanałami milion bizantów oraz zapewnił jej ponad 3 tysiące najemników, nazywanych Psotnymi Kotami[1].

Tankred Thyssen

W 1271 roku[2] doszło do udanego zamachu na życie Esterada[1], a tron odziedziczył po nim jego syn, Tankred[2].

W czasie III Wojny Północnej udało mu się utrzymać neutralność Koviru. W tamtym czasie podjął także decyzję o odtworzeniu Kapituły i Najwyższej Rady Czarodziejów[2].

Znani obywatele

Mieszkańcy

Władcy

Geografia

Królestwo leży na północno-zachodnim skraju kontynentu[3], nad Zatoką Praksedy[1].

Krainy

Obiekty geograficzne

Miasta i warownie

Gospodarka

Kovir jest najbogatszym królestwem na Kontynencie, a zarobki w tym kraju są czterokrotnie wyższe niż u sąsiadów. Główną gałąź gospodarki stanowi wydobycie i eksport rud metali, a w szczególności złota i dwimerytu[1]. Najpopularniejszą monetą wykorzystywaną na terenie Koviru i Poviss jest bizant. Jest on równy czterem koronom[3].

Towary eksportowe

Główne towary eksportowe Koviru to:

Społeczeństwo

Kovirczycy wyznają głównie kult proroka Lebiody[1], jednak nie popierają oni regilijnego fanatyzmu czy też nietolerancji[3]. Są dobrze wykształceni, o czym świadczy fakt, że uniwersytet w Lan Exeter zaczyna być przez wielu uznawany za najlepszy na całej Północy[6].

Symbole państwowe

Siły zbrojne

Stałą armię Koviru stanowiło 25 tysięcy najemnych, dobrze opłacanych żołnierzy, dowodzonych przez zdolnych i bogatych dowódców. Kovir posiadał również potężną flotę[1].

Ciekawostki

  • Za czasów Esterada Kovir i Poviss poszczycić się mogły świetnym, dobrze zorganizowanym wywiadem[1].
  • Z Poviss pochodził młody wiedźmin Coën[14].

Uwagi

  1. Wydobycie i eksport rud metali rozpoczęto dopiero po drugiej fali emigracji, kiedy do Koviru napłynęli liczni górnicy i geologowie

Przypisy

Advertisement