- Informacje
- Opisy z książek i gier
Królowa Zimy – legendarna królowa elfów[1].
Legenda[]
Według elfiej legendy[1] : 100, Królowa Zimy, pyszna i przekonana o własnej wszechmocy[1] : 126, przemierza świat podczas zamieci saniami zaprzężonymi w białe konie. Podczas jazdy rozsiewa okruchy lodu, które po wbiciu się w czyjeś oko lub serce zarażają ofiarę odrazą do wszystkiego, co nie ma bieli śniegu. Nie zaznają spokoju jeżeli nie podążą za swą wymarzoną i ukochaną Królową[1] : 100 na północ, do jej lodowego zamku, gdzie nigdy nie nastaje odwilż. Co roku sanie Królowej przejeżdżają przez jakąś miejscowość i porażeni jej urokiem śmiertelnicy dołączają swoje sanie do jej płóz, za każdym razem ktoś nowy[1] : 123.
Według Yennefer, motywem Królowej jest pragnienie ciepła. Ciepło owe niweczy jednak jej urok – gdy czar odtaja, ugodzony lodową gwiazdką wybranek staje się dla niej zwykłym nikim a w jego oczach królowa nie odstaje od zwykłych śmiertelniczek[1] : 123. Według Geralta, opowieść o monarchini to nie legenda, tylko metafora Dzikiego Gonu, który często przemierza niebo zimą i wywołuje zbiorowy szał, zmuszający ludzi do przyłączenia się do upiornego orszaku[1] : 100.
Miasto Aedd Gynvael, którego nazwa w Starszej Mowie oznacza „Okruch Lodu”, zostało nazwane na cześć legendy. W zamierzchłych czasach przejechał przez nie podobno kulig Królowej[1] : 100.
Adaptacje[]
GWINT: Wiedźmińska Gra Karciana[]
Zanim Królowa Zimy zyskała swe miano, należała do Aen Saevherne, była upartą, ambitną, odważną, i powszechnie szanowaną magiczką z genem Starszej Krwią. Gdy stary świat Aen Elle stanął w obliczu zagłady, nie ulękła się i postanowiła zmierzyć się z Białym Zimnem w zarodku.
Ani jej wiedza, ani magia nie zdołały powstrzymać katastrofy. Białe Zimno aktywowało jednak moc jej Starszej Krwi, dając jej możliwość naginania czasu i przestrzeni. Samodzielnie otworzyła wrota do nowego świata i zdołała uciec.
Wiedząca powróciła odmieniona, otoczona aurą chłodu i lodowata w dotyku, i miało wystarczyć jedno jej spojrzenie, by zmrozić do kości. Jej umiejętności uczyniły z niej pierwszą nawigatorkę i przywódczynię Dzikiego Gonu, którym dowodziła tak długo, aż nawet jego najstarsi generałowie nie mieli pojęcia, ile wieków liczy sobie Królowa[2].
Czwartki z Wiedźminem[]
Miano Królowej Zimy nosiły w przeciągu wieków dwie osoby – opisana w Gwincie Wiedząca oraz Shiadhal Dorren aep Narien.
Pierwsza żyła podczas Wieku Migracji, była nosicielką genów Starszej Krwi i Starszej Pamięci. Zapoznawszy się z przepowiednią Ithlinne o lodowej śmierci czekającej elfią rasę, postanowiła udać się do serca Płaszczyzny parażywiołu Lodu by w samym zarodku poznać istotę Białego Zimna.
Po przebudzeniu uśpionej mocy Starszej Krwi i nabyciu odrazy do ciepła, Wiedząca doszła do wniosku, że przetrwają jedynie ci z elfów, którzy dostosują się do mrozu i podążą za nią na Daleką Północ nowoodkrytego Kontynentu. Przywiodła swoich zwolenników do Ard Ghel, gdzie pod śnieżną kopułą odkryli bogactwa i zostali pierwszymi Aen Ghele.
Drugą Królową ogłosiła jej odległa potomkini, Shiadhal, której matka Narien opuściła Ard Ghel u boku Shaerrama Dorrena i zamieszkała w Tir ná Lia. Chociaż nie dzieliła z przodkinią mrożącej aury, dowódczyni Czerwonych Jeźdźców i małżonka Auberona świadomie nawiązała do legendy w celach propagandowych. To jej Gon zawdzięcza wsparcie ogarów z Płaszczyzny Lodu[3].
Uwagi[]
- Postać Królowej Zimy jest wzorowana na Królowej Śniegu z baśni Andersena.
Linki zewnętrzne[]
Zobacz w samodzielnej wersji GWINTA kartę Królowa Zimy.Przypisy
- ↑ 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 A. Sapkowski, Okruch lodu, [w:] tenże, Miecz przeznaczenia, Warszawa 2014.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 GWINT: Wiedźmińska Gra Karciana (CD Projekt RED, 2017).
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 M. Skrzyński, Aen Ghele, [w:] Czwartki z Wiedźminem, 2021.