- Informacje
- Opisy z książek i gier
Menno Coehoorn – nilfgaardzki wojskowy w stopniu marszałka polnego, dowódca Grupy Armii „Środek” oraz namiestnik Cintry, zbrodniarz wojenny. Czołowa postać I i II Wojny Północnej.
Biografia[]
Dowodził Grupą Armii „Środek” w czasie II Wojny Nilfgaardu z Nordlingami, w Dol Angra, pod Aldersbergiem oraz pod Brenną. Emhyr darzył go dużym zaufaniem. Bitwę przegrał z powodu niekompetencji zwiadu, który nie wykrył odwodu Nordlingów w postaci wojsk Blenheima Blenckerta.
Menno postanowił uciec. Przywdział podarowany mu przez Sieversa płaszcz VII Brygady Daerlańskiej i ruszył w stronę rzeki. W trakcie ucieczki z pola bitwy wpadł wraz ze swoim adiutantami do bagna. W tym samym czasie oddział Zoltan Chivay'a, zaczął do nich strzelać. Menno, który znał język Nordlingów próbował się przedstawić, ale ze względu na to, że chwilę wcześniej został kopnięty przez swojego konia w głowę nie mówił wyraźnie. Zoltan rozpoznał na jego płaszczu srebrnego skorpiona brygardy, która zabiła rok wcześniej Caleba Strattona. Z powodu zemsty krasnoludy postanowiły zabić Coehorna, sądząc, że należał do oddziałów brygady. Marszałek zginął od strzału z kuszy jednego z krasnoludów, nie wiedząc kim był Caleb Stratton[1].
Ciekawostki[]
- Andrzej Sapkowski zapożyczył imię i nazwisko Menno Coehoorna od holenderskiego inżyniera wojskowego.
Galeria[]
Linki zewnętrzne[]
Zobacz w samodzielnej wersji GWINTA kartę Menno Coehoorn.Przypisy
- ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2004, s. 324-325.
 |
 |
 |
|