Nekromancyja, Magia Zakazana – książka w grze Wiedźmin 3: Dziki Gon.
Treść[]
Przywykło się mówić, że magia nie jest ani dobra, ani zła, że wymyka się poza ludzkie kryteria moralności, że to od czarodzieja zależy, czy zostanie wykorzystana do celów szczytnych, czy też ze wszech miar haniebnych i niecnych. Od tej zasady istnieje jednakowoż jeden istotny wyjątek – w postaci nekromancyi właśnie.
Zwolennicy tej gałęzi magii suponowali niegdyś, iż ożywianie zwłok też może się do dobrego przyczynić. Martwy człowiek może wszakże skrywać tajemnice, które żywym życie uratują. Lepiej do walki wysłać armię ciał ożywionych, niż szafować życiem tych, w których żyłach krew gorąca jeszcze płynie. Co więcej, ożywionego żołnierza można by wszak wykorzystać wielokrotnie, póki członków by takiemu nie odrąbano.
Choć ciężko odmówić logiki tym argumentom, praktykowania nekromancyi i tak zakazano. Nie zaważył o tem wcale zabobonny strach gminu przed zmarłych ożywianiem, opór możnych, którzy bali się, co zamordowani przez nich mogliby pod wpływem zaklęć wyznać, ani moralne rozterki starszych członków Kapituły, których zresztą wyśmiewano podówczas jako reakcjonistów.
Losy nekromancyi przypieczętowała obserwacja Hen Geddyneitha, potwierdzona potem seriami doświadczeń, iż ożywianie zmarłych ma zawsze nieprzewidziane i jednoznacznie negatywne skutki uboczne. Innymi słowy, niezależnie od tego, jak szlachetne nie byłyby motywy czarodzieja, nekromancyja zawsze wiedzie do złego. Wygląda na to, że tym sposobem bogi dają nam znać, by praw przez nich ustanowionych nie gwałcić. A zdanie bogów nawet Kapituła respektować musi.