FANDOM


Dlaczego mnie tu przywołano? Wielokrotnie odmawiałam wysuwania mej kandydatury do Kapituły, złożyłam rezygnację z fotela w Radzie. Po pierwsze, pochłania mnie moja praca. Po drugie, uważałam i nadal uważam, że są w Kovirze, Poviss i Hengfors inni, godniejsi tych zaszczytów.Sheala de Tancarville na pierwszym spotkaniu Loży[1]
Sheala de Tancarville, zwana Samotnicą z Koviruczarodziejka z Creyden, doradczyni królowej Zuleyki z Koviru, najważniejsza (po Filippie) członkini Loży i jedna z najpotężniejszych czarodziejek na Północy. Wielokrotnie odmawiała kandydatury na członka Kapituły, tłumacząc się że w pełni pochłania ją praca. Z wyglądu kobieta surowa, zawsze odziana po szyję w czerń. Samotna i bez powiązań. 

W grze Wiedźmin 2: Zabójcy Królów

Czarodziejka pełni rolę jednej z głównych antagonistek. Poznajemy ją we Flotsam, dokąd udała się w celu zabicia Letho z Gulety pod przykrywką zabicia Kejrana i pozyskania ingrediencji z niego. Razem z nią, Geralt z Rivii zbiera informacje o potworze, by stoczyć z nim ostateczną walkę u jej boku, podczas której Sheala wybawia potwora z wody i przytrzymuje go na brzegu. W czasie pobytu we Flotsam kontaktowała się przez megaskop z Filippą, a wcześniej z Detmoldem, co odkrywa Triss. Tuż przed tym odkryciem, udaje się (prawdopodobnie teleportem) do Dolnej Marchii aby stanąć u boku króla Henselta. Monarcha chce za wszelką cenę spłodzić potomka, ale nie potrafi ze względu na jego wiek. W tym celu właśnie udaje się tam Sheala, aby pobudzić obumarłe narządy rozrodcze króla.

W ścieżce Roche'a, możemy ją spotkać w obozie wojsk Kaedwen, gdzie wspiera króla Henselta jako jego doradczyni. Natomiast w ścieżce Iorwetha towarzyszy monarsze w czasie narad ze Stennisem i Saskią, a potem bierze udział w walce i teleportuje króla do obozu.

W czasie postępu fabularnego, okazuje się, że na jej bezpośredni rozkaz został zamordowany przez Letho król Aedirn: Demawend, a sama stanęła po stronie Kaedwen (przeciwnej do Aedirn, które poparła Filippa) aby zdobyć wpływy w tym państwie. Później, schwytany w Loc Muinne królobójca oskarżył ją oraz inne czarodziejki z Loży o śmierć Foltesta, władcy Temerii, choć tak naprawdę stał za tym cesarz Nilfgaardu Emhyr var Emreis.

Śmierć (tylko w grach Wiedźmin 2 lub Wiedźmin 3)

Ostatecznie w zależności od podjętych decyzji, Sheala ginie na skutek użycia w megaskopie skażonego kryształu (podłożonego przez Letho) podczas próby teleportacji. Geralt może ją uratować, mówi mu wtedy, że Yennefer przebywa w Nilfgaardzie. Zostaje jednak później złapana przez Łowców Czarownic i osadzona w wiezieniu w Oxenfurcie. Przebywa w jednej celi z Margaritą Laux-Antille. Geralt podczas uwalniania Rity, spotyka Shealę bestialsko pobitą na rozkaz Radowida. Prosi Geralta, aby pomógł jej umrzeć.

Ciekawostki

  • Nakrycie głowy Sheali to hennin. W średniowieczu ten rodzaj henninu był krytykowany przez duchowieństwo, gdyż przypominał czarcie rogi.
  • Jej autentyczny portret widnieje w Ensenadzie w Lan Exeter.
  • Cynthia, opisując czarodziejki, twierdzi, że Sheala ma męski styl czarowania, jest poukładana i logiczna, ale brakuje jej elegancji i płynności w magii.
  • W angielskiej wersji gry jej imię zostało zmienione (ze względu na wymowę języka angielskiego) na Síle de Tansarville.
  • Dążyła do celu na nic nie zważając. Przykładem jest jej współpraca z najbardziej poszukiwanym przestępcą na Północy, którym był wiedźmin Letho.
  • Ogromny dekolt sukni i wyzywający makijaż noszone przez nią w grze są zupełnie sprzeczne z informacjami o jej stroju i charakterze zawartymi w książkach.
  • Umalowała się do walki z Kejranem.
  • Pewnego razu, komunikując się z Filippą przez megaskop, "widziała" ją w koszuli nocnej i ze śladami wyszminkowanych ust na dekolcie.
  • W grze Wiedźmin 2 (ścieżka Roche'a) odmawia użycia nekromancji.
  • W zależności od wyboru w grze Wiedźmin 3, Shealę może dobić Yennefer lub Geralt, w drugim przypadku czarodziejka zauważy ironiczność sytuacji.

Galeria

Linki zewnętrzne

Gwent icon Zobacz odpowiednią kartę w samodzielnej wersji Gwinta: Sheala
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA o ile nie wspomniano inaczej.