- Informacje
- Opisy z książek i gier
Dane z książek Sapkowskiego[]
– Zaiste – powtórzył krasnolud. – Urokliwe miejsce na spędzenie nocy. Elfi cmentarz. Jeśli mnie pamięć nie myli, wiedźminie, niedawno wspominałeś o ghulach? No, to wiedz, że ja je czuję wśród tych kurhanów. Tu musi być wszystko. Ghule, graveiry, upiory, wichty, elfie duchy, zjawy, widma, pełen przegląd.
Przez cały czas coś wyło, jęczało i dzwoniło łańcuchami, ale nikt nie zwracał uwagi, wszyscy myśleli, że to Jaskier i jego nieliczni trzeźwi koledzy. Były to jednakowoż duchy, bo na schodach stwierdzono mnóstwo ektoplazmy – kilka osób pośliznęło się i dotkliwie potłukło.
Granice przyzwoitości przekroczył rozczochrany i ognistooki upiór, który z zasadzki uszczypnął w tyłek syrenę Sh’eenaz. Z trudem zażegnano awanturę, bo Shʼeenaz myślała, że winowajcą jest Jaskier. Upiór, korzystając z zamieszania, krążył po sali i szczypał, ale Nenneke wypatrzyła go i przepędziła za pomocą egzorcyzmów.Opowiadanie Coś się kończy, coś się zaczyna w zbiorze Maladie i inne opowiadania
Dane z gry Wiedźmin[]
Jeśli chcesz pozbyć się upiora, musisz wpierw odnaleźć jego ciało. Szukaj na niepoświęconej przez kapłana ziemi albo w rogu cmentarza, gdzie spoczywają wyrzutkowie. Gdy dokopiesz się do zwłok, odkryjesz, że nie są przegniłe, a na ustach mają krew. Przebij truchło osinowym kołkiem, odetnij głowę i ułóż ją w nogach, a dla pewności podpal potępieńca. Niespokojny duch już nigdy nie powróci. Chyba że coś poszło źle – wówczas już po tobie.
Dane z gry Wiedźmin 2: Zabójcy Królów[]
Upiory nie są, jak twierdzą niektórzy, zewnętrznym objawem wewnętrznego strachu. Są za to widzialne i namacalne, a ponadto niebezpieczne. Kapłani uczą, że duchami stają się ludzie, którzy zmarli nagle i nie dokończyli ważnych spraw na tym padole łez. Upiory mają więc swoje cele. Czasami nie są ich świadome, częściej jednak dążą do ich wypełnienia, nie bacząc na żywych.
Dane z gry Wiedźmin 3: Dziki Gon[]
Duchowni i naukowcy bezustannie kłócą się o to, czy dusze faktycznie wędrują po śmierci w zaświaty, gdzie czeka je wieczna radość albo cierpienie. Obie grupy są jednak zgodne co do tego, co dzieje się z duchami, które zostają z jakiegoś powodu w naszym świecie – zmieniają się w upiory. Sądząc po ich zawodzeniu, nie jest to los godny pozazdroszczenia.
Upiory można spotkać zwykle nocami, w okolicach cmentarzy, katakumb bądź innych nekropolii albo w miejscach, z którymi związane były za życia – w opuszczonych domach, rozpadających się kasztelach czy przy położonych na odludziu mostach.
Upiory bezustannie cierpią, odczuwają nieopisywalny wręcz ból. Przepełnione złością i poczuciem niesprawiedliwości, jednocześnie zazdroszczą żywym i darzą ich bezbrzeżną nienawiścią. Podobnie jak inne zjawy, są niematerialne – a więc niewrażliwe na ogień, trucizny czy broń wywołującą obfite krwawienie.
Upiór może stać się niematerialny i wówczas bardzo trudno go zranić. Do przybrania namacalnej postaci zmusi go Znak Yrden lub petarda Księżycowy Pył. Z upiorem w każdej postaci walczy się za pomocą srebrnego miecza, najlepiej pokrytego olejem przeciw upiorom. Należy też pamiętać, że upiory są szczególnie groźne w bezksiężycowe noce.