Wiedźmin Wiki
Wiedźmin Wiki
Wiedźmin Wiki
oficjalna wiki
12 858
stron
w: Artykuły na medal, Postacie z Krew elfów, Postacie z Czas pogardy,
i 8 więcej
polski

Vilgefortz z Roggeveen

Edytuj
To jest Artykuł na Medal
Ten artykuł jest artykułem na medal.
Zobacz także:

Mylisz niebo z gwiazdami odbitymi nocą na powierzchni stawu.Powiedzenie Vilgefortza[1]

Vilgefortz z Roggeveen (wym. [ˈvʲilɡɛfɔrt͡s z ˈrɔɡɛvɛn][1], zapis stylizowany [Ⰲⰻⰾⰳⰵⱇⱁⱃⱅⰸ][2], ur. przed 1232 r. prawd. w Lan Exeter, Kovir, zm. w marcu/kwietniu 1268 r. na Stygga, Ebbing) – potężny czarodziej, mistrz magii, przywódca magów w II bitwie o Wzgórze Sodden, członek Kapituły Daru i Sztuk, w latach 1263-1267 jej faktyczny przywódca, były druid i najemny żołnierz; mistrz Rience'a i Lydii van Bredevoort. Główny prowodyr przewrotu na Thanedd, zdrajca Bractwa Czarodziejów oraz Królestw Północy na rzecz Nilfgaardu.

W rzeczywistości był potrójnym agentem. Wysługując się czarodziejami Królestw Północy i cesarzem Nilfgaardu, realizował swój własny plan przejęcia władzy nad światem za pomocą Cirilli z Cintry. Po 1251 roku rozpoczął potajemną współpracę z Emhyrem var Emreisem, wówczas księciem Cintry podającym się za maechckiego księcia Duny'ego. Celem współpracy miało być przywrócenie tronu Emhyrowi Emreisowi w Nilfgaardzie i kazirodcze spłodzenie z jego córką Cirillą dziecka „Niszczyciela”, które zgodnie z klątwą miało opanować pół świata, za co Vilgefortz miał otrzymać liczne przywileje. Jednocześnie w tym samym czasie budował swoją pozycję wśród czarodziejów Bractwa oraz wśród władców Królestw Północy, przewodząc nawet działaniom zbrojnym przeciwko armii Nilfgaardu. W rzeczywistości czarodzieja interesowała krew potomka Cirilli, za pomocą której miał otworzyć Wrota Światów. Miało mu to zapewnić nieograniczoną władzę nad światem.

Charakterystyka[]

Wygląd[]

Vilgefortz w trakcie zjazdu czarodziejów na Thanedd w lipcu 1267 roku wyglądał na trzydzieści pięć lat. W rzeczywistości był starszy, mógł mieć między trzydzieści pięć a sto lat. Powszechna opinia uważała go za niezwykle przystojnego mężczyznę, wysokiego, dobrze zbudowanego[3], o imponującej postawie oraz szlachetnych i pięknych rysach twarzy[4]. Jego uroda nie uchodziła uwadze nawet wtedy, kiedy pokazywał się przy czystej krwi elfce Francesce Findabair, uważanej powszechnie za najpiękniejszą kobietę świata. Miał na sobie krótki rycerski wams, bez herbu[3].

Podczas gonienia Cirilli w trakcie przewrotu na Thanedd, dziewczyna wbiegła do Wieży Mewy i aktywowała Portal Lary, który wybuchł. Eksplozja nastąpiła tuż przed czarodziejem, powodując utratę oka, lewego policzka, skóry twarzy, szyi i piersi. Jego twarz została zmasakrowana. Vilgefortz rozpoczął magiczną regenerację uszczerbku. W lewym oczodole miał mały wielofasetowy kryształ, który był wspierany złotym rusztowaniem: klamrami i uchwytami. Regeneracja była czasochłonna i oporna. Trudności sprawiało mu przywrócenie wzroku w lewej gałce ocznej. Kryształ pozwalał mu widzieć trójwymiarowo, jednak wciąż było to ciało obce[5]. Maskował lewą część twarzy maską[6]. Rusztowanie podtrzymujące kryształ zdjął po około pięciu miesiącach. Gałka oczna była już sprawna, choć wciąż sprawiała problemy. Dodatkowo pozbawienie uchwytu sprawiło, że jego twarz wyglądała jeszcze bardziej nienaturalnie z uwagi na fakt, że lewe oko było znacznie mniejsze od prawego[7], mrugało, kręciło się i latało w sinym i pomarszczonym oczodole[8]. Ostatecznie nie odzyskał pełnej koordynacji w oku, mimo regeneracji trwającej osiem miesięcy[9].

Przedstawienia graficzne prezentują czarodzieja w różnoraki sposób. Oczy, a później oko miał koloru piwnego[2] lub brązowego[10][11], zaś kryształ imitujący oko: białego[2][12]. Włosy nosił długie, zaczesane za ucho[2][13][11] lub krótkie przystrzyżone[14][10], koloru brązowego[11], ciemnobrązowego[2][N 1] lub czarnego[2][10]. Przedstawienia z gry GWINT: Wiedźmińska Gra Karciana dostępne są w sekcji grafik z gry GWINT, przedstawienia z książek dostępne są w sekcji grafik z książek, przedstawienia z serialu Wiedźmin od Netflixa dostępne są w sekcji grafik z serialu Netflixa.

Charakter[]

Vilgefortza cechowała ponadprzeciętna ambicja, jego główną aspiracją było objęcie władzy nad światem swoim i wszystkimi innymi oraz zostanie czymś w rodzaju czczonego boga, który nagradzałby wiernych i karał nieposłusznych. Zależało mu na tym, by być wielbionym i mieć kontrolę nad ludźmi (i zapewne innymi rasami)[15].

Jego działania cechował makiawelizm, w jego opinii cel uświęcał środki. Wykorzystywał wszelkie możliwe sposoby i środki, aby osiągnąć zamierzone efekty. Dbał o swój wygląd (był w powszechnej opinii niezwykle przystojny; wysoki, dobrze zbudowany[3], o szlachetnej i pięknej twarzy[4]), kontrolował głos (dawał wrażenie szczerości i uczciwości[4], był aksamitny i ciepły[16]), sprawiał wrażenie człowieka niebywale inteligentnego (był znany z zamiłowania do rozwiązywania teoretycznych problemów logicznych)[17], o niezwykłym zmyśle politycznym[17][18], ale też nieobliczalnego[4]. Wykorzystywał swoją popularność[17]. Realizując swój cel, nie stronił od różnych technik manipulacji. Do swoich celów wykorzystywał największe siły polityczne, takie jak Cesarstwo Nilfgaardu[19] czy Kapituła Czarodziejów[17], i portafił zręcznie lawirować między nimi. Prawdopodobnie zmanipulował również Lydię van Bredevoort, która pałała do niego nieodwzajemnioną miłością[20] i zginęła za niego, aby czarodziej mógł zrealizować swój plan polityczny[21]. Zmanipulował Emhyra Emreisa do współpracy w odnalezieniu Cirilli[19], członków Kapituły i Rady Czarodziejów (Artauda Terranowę, Francescę Findabair, Fercarta z Cidaris[22]) do wsparcia jego stronnictwa w przewrocie, w późniejszym okresie, po przewrocie na Thanedd, zmanipulował Stefana Skellena i Leo Bonharta do dostarczenia mu Cirilli[23]. Odznaczał się brakiem empatii, wykorzystywał ludzi koniunkturalnie[24].

Zdolności magiczne[]

Vilgefortz był mistrzem magii nieznanego stopnia[25]. Nie opanował magii w stopniu arcymistrzowskim, więc można przypuszczać, że nie przewyższał zdolnościami magicznymi Tissai de Vries. Wynikało to głównie z młodego wieku czarodzieja (mógł mieć między 35 a 100 lat, przypuszczalnie ok. 50-70 lat) – Arcymistrzyni de Vries miała ok. 400-500 lat. Czarodzieje odnosili się jednak do Vilgefortza jako „nieprawdopodobnie utalentowanego”[3]. Jego ponadprzeciętne zdolności wynikały z faktu, że co najmniej jedno z jego biologicznych rodziców było czarodziejem[26].

Potrafił skutecznie wykorzystywać magię w walce, co objawił w bitwie o Wzgórze Sodden (gdzie dowodził swoim oddziałem dwudziestu dwóch czarodziejów)[27], bitwie w Garstangu w czasie przewrotu na Thanedd[28] oraz w czasie walk na zamku Stygga. Korzystał głównie z czarów magii ognia[29][30]. Potrafił nawet uśmiercić wampira wyższego za pomocą magii – wytwarzając niezwykle wysoką temperaturę na dłoniach, co jednak kosztowało go dużo mocy magicznej[31]. Miał też magiczny żelazny drąg-różdżkę, która była nieprawdopodobnie szybka nawet dla wiedźmina i potrafiła zwodzić przeciwnika[32][33]. Potrafił magicznie przywrócić sobie wzrok, za pomocą kryształu imitującego gałkę oczną[5].

Obok zdolności magicznych miał również rozległą wiedzę na temat historii powszechnej i historii magii[34], elfich przepowiedni (Proroctwo Ithlinne), Starszej Krwi[35], genu Lary Dorren[36] a nawet Wrót Światów[15]. Miał kilka pracowni naukowych i na potrzeby prywatne. Potrafił lokalizować osoby za pomocą psychowizji, metodą kryształ, metal, kamień[35], oraz sondą empatyczną[37]. Ponadto potrafił obłożyć zamek Stygga bardzo silną aurą magiczną, która blokowała nawet zdolności Cirilli do przemieszczania się w Czasach i Miejscach[38], prawdopodobnie wzorując się na czarodziejce magii ziemi Ninie Fioravanti, która w ciągu roku obłożyła Garstang nieprawdopodobnie silną aurą antymagiczną[39].

Poglądy[]

Vilgefortz nie wierzył w przeznaczenie. Uważał, że legendy i przepowiednie o Cirilli zostały stworzone przez głupców i mistyków, a w rzeczywistości najważniejsza jest jej krew (w dosłownym znaczeniu)[40]. Próbował też racjonalnie wyjaśnić więzy przeznaczenia między Yennefer z Vengerbergu a Cirilą[7], Yennefer a Geraltem[41][16], miał lekceważący stosunek więzów przeznaczenia Geralta i Cirilli[15].

Filozofię uważał za „żałosne próby zrozumienia Natury” i „rezultaty takich prób”. Według niego czarodzieje wiedzą czym jest Natura, ponieważ osiągnęli z nią jedność i przenikają się z nią. Odwoływał się przy tym do Jana Bekkera, który przybywając na Kontynent tzw. Statkiem Wygnańców podporządkował swojej woli moc żywiołu wody; czarodziej stwierdził, że osiągnięcie jedności z Naturą dało mu nieśmiertelność[42]. Według Yennefer z Vengerbergu Vilgefortz nadużywał możliwości, jakie dawała Natura. Mimo tego, że był druidem, nie nauczył się szacunku do żywiołów; korzystał z magii wedle swoich zachcianek, co wedle zasad duchowych (druidów, kapłanów) jest nieetyczne[43].

Vilgefortz był mizoginem, uznawał kobietę za „ewolucyjnie niższą, rządzoną zamętem hormonalnym”. Uprzedzenie wynikało głównie z kompleksu niższości czarodzieja[44].

Biografia[]

Wczesne życie[]

Vilgefortz urodził się między 1167 a 1232 rokiem[N 2] w Lan Exeter w Kovirze. Jako dziecko został porzucony w lanexeterskim rynsztoku przez swoich rodziców, z których co najmniej jedno było czarodziejem. Został przygarnięty przez Kovirski Krąg druidów i wychowany na druida[26].

Pobyt w druidzkim kręgu[]

W trakcie praktykowania druidzkich rytuałów wyszły na jaw jego zdolności magiczne, które odkrył pewien przypadkowo napotkany czarodziej. Dzięki temu odkrył swój czarodziejski rodowód. Napotkany mag zaproponował mu edukację oraz wstąpienie do Bractwa Czarodziejów, którą to propozycję Vilgefortz odrzucił w emocjonalny sposób, czując awersję do czarodziejów i ich Bractwa, winiąc ich za nieczułość, której doznał od swoich biologicznych rodziców oraz wyładowując na nich zbieraną przez lata złość[26].

Po incydencie z czarodziejem Vilgefortz zdecydował o odejściu z druidzkiego kręgu i udał się na tułaczkę po świecie. W trakcie tułaczki podejmował się „różnych rzeczy”, których żałował po latach. Później został najemnym żołnierzem[45].

Kariera żołnierska i poznanie czarodziejki[]

Po odejściu z druidzkiego kręgu i tułaczce po świecie Vilgefortz został najemnym żołnierzem. Walczył w zwycięzkich i przegranych kampaniach, następnie zdezerterował i dopuszczał się kradzieży, gwałtów i mordów. Gdy został wydany na niego wyrok śmierci, uciekł od wyroku w dalekie miejsce[45].

Z dala od ścigającego go prawa spotkał czarodziejkę, która zainteresowała się nim dzięki jego inteligencji, osobowości i tajemniczości. Spychało to na dalszy plan fakt, że Vilgefortz nie był czarodziejem – a kobieta interesowała się głównie takimi. Vilgefortz początkowo myślał, że zakochał się w niej, jednak czuł się upokorzony, że był przez nią dominowany i przypomina mu osobę, która w jego wyobrażeniach była matką. W rzeczywistości żywił do niej dużo bardziej skomplikowane uczucie: mieszaninę strachu, wściekłości, poczucia winy, straty i krzywdy oraz potrzebę cierpienia, podsycane przez nienawiść do niej. Przeszkadzały mu jej arogancja, złośliwość, nieczułość, zimno oraz bujne życie seksualne, dodatkowo niewiedza dotycząca uczuć, jakimi czarodziejka darzy jego. Spowodowało to porzucenie kobiety[46].

Po rozstaniu Vilgefortz poczuł pustkę, jednak nie była ona spowodowana brakiem kobiety, a brakiem uczucia, które wtedy czuł. Zdecydował wówczas, że zostanie czarodziejem. Dopiero po fakcie zdał sobie sprawę, że został nim z nienawiści i uznał swój czyn za głupotę[46].

Czarodziejstwo[]

Vilgefortz w bliżej nieokreślonym czasie pobierał magiczną edukację najprawdopodobniej w Ban Ard lub na szkoleniu prywatnym u czarodzieja[N 3][46]. W trakcie zgłębiania arkanów magii odkrył gen Lary kryjący się w dynastii Kruków-Cerbinów oraz klątwę Falki Krwawej. Ponadto znał proroctwo Ithlinne oraz wiedział o istnieniu Wrót Światów i podróżach między światami[47].

Współpraca z Emhyrem Emreisem[]

Był w Nilfgaardzie po obaleniu Emreisów przez Uzurpatora między 1233 a 1251 rokiem, kontaktował się z konspiratorami i zausznikami Emreisów. W niewiadomych okolicznościach poznał Emhyra Emreisa podszywającego się w Cintrze pod Duny'ego, cintryjskiego księcia rzekomo pochodzącego z Maecht. Po narodzinach Cirilli odwiedził go w 1251 lub 1252 roku w Cintrze, zaproponował swoją pomoc w odzyskaniu tronu i przejęciu władzy nad światem. Przedstawił Emhyrowi Emreisowi przekleństwo Falki oraz proroctwo Ithlinne. Vilgefortz ze strony przyszłego cesarza chciał w zamian na łaski, przywileje i władzę. Przekonał tym Emreisa do wspólnej konspiracji: powrotu na tron i kazidorczym spłodzeniu potomka, by zapobiec końcowi świata[47]. W rzeczywistości zależało mu na wykorzystaniu aparatu cesarstwa do znalezienia Ciri, a następnie przechwyceniu jej i wykorzystaniu jej do własnych celów[40].

Kiedy sprawy w Nilfgaardzie zaczęły się układać, umożliwiając dokonanie przewrotu przez Emreisów, w 1258 roku[48][N 4] Vilgefortz i Emhyr Emreis zaplanowali wprowadzenie w życie swojego planu uprowadzenia Cirilli i przejęcia władzy w Nilfgaardzie. W tym celu postanowili fałszywie uśmiercić Cirillę i jej rodziców – Pavettę i podającego się za Duny'ego Emhyra, a następnie dokonać puczu. Ich statek miał zostać teleportowany do siedziby Vilgefortza na zamek Stygga w Ebbing za pomocą magicznego wsysacza na Głębi Sedny, między Skellige a Cintrą. Po wypłynięciu okazało się jednak, że Pavetta przejrzała plany męża i zostawiła Cirillę na lądzie. Doszło do szarpaniny, wskutek której Pavetta wypadła za burtę, a Emhyr doznał obrażeń i zemdlał[49]. Vilgefortz planował zapewne na tym etapie pozbyć się Emhyra i wprowadzić w życie swój własny plan wykorzystania Cirilli.

Po incydencie na Głębi Sedny Emhyr var Emreis przejął władzę w Nilfgaardzie w wyniku puczu i obalił Uzurpatora. Królowa Calanthe prawdopodobnie podejrzewała Emhyra-Duny'ego i pilnie strzegła księżniczki Cirilli[50], zobowiązała też do tego Cracha an Craite, jarla Skellige[51]. Uprowadzenie Cirilli pod okiem Calanthe stało się niemożliwe, dodatkowo stosunki Vilgefortza z Emhyrem ochłodły. Nilfgaardzcy wojskowi i arystokracja napierali na zaatakowanie Cintry, a Emhyr var Emreis podjął ten pomysł, by za jednym zamachem podbić Cintrę i uprowadzić Cirillę[50].

Prywatna działalność przed wojną[]

Rience, tajny uczeń Vilgefortza

Rience, tajny uczeń Vilgefortza

Kilka lat przed wybuchem I wojny[N 5], za panowania królowej Calanthe, Vilgefortz za kaucją wyciągnął z więzienia Rience'a, byłego studenta szkoły czarodziejskiej w Ban Ard, wyrzuconego za drobne kradzieże, następnie szpiega Kaedwen. Rience został jednak ujęty w Cintrze za długi. Vilgefortz spłacił je z procentem za pomocą banku, zachowując przy tym najwyższą anonimowość, po czym stał się mistrzem Rience'a[52].

Lydia van Bredevoort, uczennica i sekretarka Vilgefortza

Lydia van Bredevoort, uczennica i sekretarka Vilgefortza

Prawdopodobnie przed wojną szkoliła się u niego Lydia van Bredevoort. Pracowała też w charakterze sekteratki i asystentki. Czarodziejka była w nim skrycie zakochana, jednak był to fakt powszechnie znany, również przez jej mistrza. Mimo tego postanowiła nie zdradzać się przed nim żadnym czynem, gestem ani myślą. Vilgefortz z kolei nie odwzajemniał uczucia do swojej podopiecznej. Doradzano mu, aby uczynił z niej swoją kochankę, aby związać ją z nim jeszcze mocniej, ale czarodziej był na to zbyt dumny i pryncypialny[20].

W roku wybuchu I wojny prowadził bliżej nieokreślone badania nad właściwościami starożytnego artefaktu znalezionego w nekropolii. Na badania wysłał swoją uczennicę, Lydię van Bredevoort. Artefakt okazał się obłożony klątwą, po uaktywnieniu zabił trzech z pięciu czarodziejów badających nekropolię, czwarty stracił oczy i ręce i oszalał, zaś Lydia van Bredevoort została poparzona, miała zmasakrowaną żuchwę i mutację krtani i gardła. Sięgnięto w jej przypadku po silną iluzję[53].

I wojna północna i jej następstwa[]

W roku 1263 wybuchła I Wojna Północna[54]. Wojska nilfgaardzkie przekroczyły Schody Marnadalu i wkroczyły do Cintry. W stolicy państwa zadanie specjalne otrzymał Cahir Mawr Dyffryn aep Ceallach – miał on uprowadzić transportowaną z cintryjskiego zamku Cirillę. Zadanie zakończyło się niepowodzeniem, a księżniczka uciekła[55]. Po rzezi Cintry zjednoczone siły Królestw Północy postanowiły stawić czoła cesarstwu w walnej II bitwie o Sodden. Kapituła Czarodziejów nalegała, aby czarodzieje wzięli udział w bitwie – Vilgefortz był jednym z nich, stanął na czele dwudziestu dwóch czarodziejów na Wzgórzu Sodden[56].

Oddział czarodziejów pod dowództwem Vilgefortza składał się w następujących osób:

Vilgefortz był głównym autorem zawieszenia broni, w planach miał przekształcenie go w trwały pokój. Po wojnie czarodziej ugruntował swoją pozycję, dzięki czemu nieoficjalnie stał się najważniejszym członkiem Kapituły Czarodziejów o decydującym głosie. Liczyli się z jego zdaniem nawet królowie Królestw Północy[61].

Po I wojnie Vilgefortz dowiedział się o ucieczce Cirilli i wysłał za nią Rience'a, zapewniając mu spore wsparcie finansowe. Poszukiwał Ciri w Sodden, Angrenie, Brugge i Zarzeczu. Był w opiekującym się sierotami wojennymi Angreńskim Kręgu Druidów, gdzie torturował i zamordował druida, a także w chacie Yurgi i Złotolitki, którzy opiekowali się Cirillą po wojnie. Rience zamordował również ich[62]. Jednocześnie Rience pośredniczył w kontaktach między Vilgefortzem a cesarzem Emhyrem Emreisem w sprawie znalezienia dziewczyny[63]. Cirilla znajdowała się wówczas pod opieką Geralta z Rivii w Kaer Morhen (1264-1265/1266 r.)[64]. Próbując zdobyć więcej informacji, w 1265 roku Rience został wysłany na występ pod Bleobheris do szpiegowania Jaskra, który mógł mieć więcej informacji o dziewczynie. Gdy był już blisko rozpoczęcia tortur, poetę uratowała Yennefer, a Rience uratował się teleportem Vilgefortza, który monitorował sytuację[65]. W tym samym czasie do Kaer Morhen została wezwana Triss Merigold w sprawie młodej Cirilli, która objawiała silne magiczne zdolności Źródła. Merigold poleciła oddać Cirillę pod opiekę i magiczne szkolenie Yennefer z Vengerbergu, aby dziewczyna potrafiła opanować swoje silne moce. Jednocześnie nie poinformowała o niej Kapituły Czarodziejów, dzięki czemu Vilgefortz nie dowiedział się o jej miejscu pobytu. Cintryjka została oddana do świątyni Melitele w Ellander, gdzie pobierała nauki pod okiem arcykapłanki świątyni Nenneke, a później Yennefer z Vengerbergu (1266-1267 r.)[64].

Gdy cesarz Emhyr var Emreis zaczął niecierpliwić się brakiem postępów w schwytaniu Cirilli i nakazał zamordowanie Geralta z Rivii[66], Vilgefortz dał Rience'owi zielone światło w zamordowaniu wiedźmina. W tym celu skontaktował swojego podopiecznego z braćmi Michelet, którzy wydali mu pojedynek w Oxenfurcie. Rience był obecny przy pojedynku. Po zwycięstwie wiedźmin miał się wziąć za zamordowanie Rience'a, jednak ten, uciekając przed wiedźminem, wezwał swojego mistrza. Vilgefortz otworzył mu teleport i przekazał moc, dzięki której Rience dotkliwie zranił Geralta. W tym samym czasie obecna przy zajściu Filippa Eilhart wyciągnęła od Toublanca Micheleta informację, że mocodawcą Rience'a jest Vilgefortz. Informację tę zachowała dla siebie. Następnie za pomocą zaklęcia powstrzymała Geralta od zamordowania Rience'a. Później obiecała, że wyda mu go[67].

Vilgefortz szukał w tym czasie Yennefer z Vengerbergu za pomocą psychowizji metodą kryształ, metal, kamień, jednak czarodziejka uodporniła się na psychowizję[35]. Zabroniła też Cirilli noszenia jakichkolwiek ozdób z metalu, kryształu czy kamienia, aby być niewykrywalną[68]. Dodatkowo czarodziej przygotowywał się do realizacji swojego planu, mającego na celu wykorzystanie Starszej Krwi z łożyska Cirilli. Do tego celu uprowadzał kobiety (np. Jolie Lanier) i eksperymentował na nich[69]. Studiował też przepowiednię Ithlinny i Starszą Krew, miał w swojej pracowni książki Aen Ithlinnespeath i Aen Hen Ichaer, jednak krył to przed członkami Kapituły[35]

W 1266 roku odbył się zjazd królów w Hagge. W jego trakcie władcy planowali kolejne posunięcia przeciwko armii Nilfgaardu oraz zaproponowali, aby rozpocząć wojnę za pomocą prowokacji. Cesarscy informatorzy poinformowali o tajnej naradzie królów Emhyra var Emreisa, a ten nakazał marszałkowi Menno Coehoornowi przekazanie informacji Kapitule Czarodziejów[70]. Vilgefortz najprawdopodobniej został uprzedzony wcześniej[71].

W pierwszej połowie 1267 roku król Demawend z Aedirn złożył mu propozycję zostania doradcą królewskim, jednak czarodziej odrzucił ją twierdząc, że chwilowo nie ma dla niego czasu[72].

Przygotowanie zjazdu na Thanedd[]

Gdy informacja o zjeździe królów w Hagge dotarła do członków Kapituły, Hen Gedymdeith i Francesca Findabair wysłali Artauda Terranovę i Tissaię de Vries do siedziby Vilgefortza, prawdopodobnie w Roggeveen. Celem wizyty miało być rozeznanie stanowisk wśród członków Kapituły odnośnie do planów królów. Vilgefortz zaproponował, aby je zignorować, sugerując, że plany te mogą być dopiero w fazie domysłów lub być dezinformacją. Tissaia de Vries czuła, że gospodarz konspiruje; zwróciła uwagę, że królowie rozpoczęli ofensywę przeciwko Scoia'tael, pogromy nieludzi i planowany atak na Dol Blathanna i Góry Sine. Vilgefortz przyznał jej rację i zaproponował organizację powszechnego zjazdu Mistrzów do trzeciego stopnia włącznie, a więc również czarodziejów zasiadających w radach królewskich. Tissaia de Vries i Terranowa przystali na tę propozycję. Vilgefortz dodatkowo zagaił temat Yennefer. Spytał o jej stan zdrowia po II bitwie o Sodden (czarodziejka straciła wzrok) oraz jej stan psychiczny, na wypadek, gdyby dowiedziała się o śmierci Geralta z Rivii. Czarodziej dostał bowiem informację o śmierci wiedźmina. W rzeczywistości udając troskę o najmłodszą stażem członkinię Radę Czarodziejów, chciał dowiedzieć się gdzie przebywa Yennefer[73].

Emhyr var Emreis, nauczony porażką pod II bitwą o Wzgórze Sodden, polecił zneutralizować czarodziejów Królestw Północy. W tym celu przed rozpoczęciem się zjazdu na Thanedd Vilgefortz zwerbował na stronę Nilfgaardu dwóch członków Kapituły, Francescę Findabair i Artauda Terranovę[N 6], oraz jednego członka rady, Fercarta z Cidaris[74]. Na początku czerwca Francesca Findabair w porozumieniu z Vilgefortzem skontaktowała Rience'a z Isengrimem Faoiltiarną, przywódcą Scoia'tael. Razem opracowali plan, mający na celu wyeliminowanie pewnej liczby czarodziejów podczas zjazdu na Thanedd oraz znalezieniu Cirilli. Plan odbywał się za poparciem cesarza Emhyra Emreisa oraz Vattiera de Rideaux i Stefana Skellena, głów cesarskich tajnych służb. Do zneutralizowania czarodziejów przygotowano oddział Scoia'tael Faoiltiarny, a do uprowadzenia Cirilli – Cahira aep Caellacha i Rience'a. Cała trójka wraz z podwładnymi wypłynęła statkiem z przylądku Bremervoord pod magiczną zasłoną. Statek znalazł się wewnątrz wyspy Thanedd niedługo przed przewrotem[75].

Do zjazdu przygotowywała się też Filippa Eilhart, która myślała, że Vilgefortzowi chodzi o powolne przejęcie władzy w Kapitule, co pozwoliłoby na wywieranie presji na królach[74]. Wraz z Sigismundem Dijkstrą zaplanowała własny przewrót i uprzedzenie planów Vilgefortza, angażując redańskie służby specjalne oraz czarodziejów Keirę Metz, Triss Merigold, Detmolda z Ban Ard, Sabrinę Glevissig i Radcliffe'a z Oxenfurtu[76].

W czerwcu Rience wysłał półelfa Schirrú wraz ze wspólnikami (Jagłą i Nazarianem) na szpiegowanie Geralta z Rivii. W dniu puczu na Thanedd zostali wysłani do siedziby Codringhera i Fenna w Dorian. Schirrú miał za zadanie zamordować jurystów za przeszkadzanie Vilgefortzowi w realizacji jego planów[77]. Wraz ze swoimi wspólnikami podłożyli ogień pod dom jurystów, uprzednio kradnąc dokumenty oraz miniaturę przedstawiającą dziewczynę podobną do Cirilli z Cintry[78].

Przewrót na Thanedd[]

Tor Lara (Wieża Mewy) w trakcie wybuchu Portalu Lary

Tor Lara (Wieża Mewy) w trakcie wybuchu Portalu Lary

Więcej informacji w artykule: przewrót na Thanedd.

Zjazd na Thanedd rozpoczął się uroczystym bankietem 1 lipca 1267 roku. Vilgefortz wszedł na salę w szanowanym gronie Kapituły, za Tissaią de Vries oraz Henem Gedymdeithem, obok Enid Findabair i Artauda Terranovy. Za nim podążała Lydia van Bredevoort. W trakcie bankietu Yennefer poznała członków Kapituły z Geraltem z Rivii, nie wyłączając Vilgefortza. Czarodziej zaprosił wiedźmina Galerii Chwały, gdzie dyskutowali o sprawach dotyczących magii, filozofii oraz kobiet. Był to wstęp do późniejszej rozmowy w cztery oczy w gabinecie rektora Aretuzy. W trakcie rozmowy Vilgefortz zasugerował, że następnego dnia odbędzie się przewrót i zaproponował mu dołączenie do swojego stronnictwa. Geralt odrzucił tę propozycję, na co Vilgefortz skonstatował, że jedyne, co może uchronić Cirillę jest dołączenie do jego stronnictwa. Czarodziej w rzeczywistości chciał wykorzystać Geralta z Rivii do dotarcia do dziewczyny[79].

Filippa Eilhart uprzedziła pucz Vilgefortza i w nocy z 1 na 2 lipca wraz z poplecznikami oraz redańskimi służbami specjalnymi dokonała aresztowania Vilgefortza, Artauda Terranovy, Fercarta z Cidaris i Enid Findabair. Wykorzystano do tego kajdany z dwimerytu, które uniemożliwiały wykorzystanie magii[76]. W trakcie aresztowania Lydia van Bredevoort rzuciła się na spiskowców, co dało Vilgefortzowi czas na uodpornienie się na dwimeryt i wysłanie sygnałów telepatycznych do Rience'a i spółki, czekających w podziemiach Thanedd[80].

Zdrajcy zostali zaprowadzeni na szczyt Thanedd, do Garstangu. Pałac obłożony był niezwykle silną aurą i blokadą antymagiczną. Zdrajcy mieli być tam osądzeni, jednak sprzeciwiła się temu Tissaia de Vries, uznając, że stronnictwo Filippy Eilhart służy interesom królów zamiast Bractwu Czarodziejów. Nakazała Yennefer przyprowadzić do Garstangu Cirillę, która zaczęła wieszczyć i powiedziała w transie, że wojska Aedirn rozpoczęły wojnę z Nilfgaardem, a Vizimir II Sprawiedliwy został zamordowany. Za pomocą jednego zaklęcia Tissaia de Vries zdjęła blokadę antymagiczną, zablokowała zauszników Eilhart i uwolniła zakutych w kajdany stronników Vilgefortza. Enid Findabair otworzyła wówczas wejście do podziemi, z której wyszli uzbrojeni Scoia'tael, Cahir aep Ceallach i Rience. Rozpoczęła się walka. Gdy Tissaia de Vries zobaczyła trupy, próbowała chronić czarodziejów po stronie Królestw Północy i próbowała załagodzić spór, jednak Vilgefortz ją wyśmiał i ośmieszył, a czarodziejka uciekła. Przed bitwą w Garstangu czarodzieje myśleli, że stonnictwo Vilfegortza miało dostać od cesarza Nilfgaardu zaszczyty (Vilgefortz miał dostać namiestnictwo Aedirn; Enid Findabair miała władać Doliną Kwiatów). Dopiero w trakcie bitwy domyślili się, że Vilgefortz tak naprawdę próbował ich wyeliminować fizycznie[81].

Yennefer chroniła Cirillę po tym, jak zakończyła trans. Kiedy dziewczyna się obudziła, Yennefer nakazała jej uciec konno do Loxii, odszukać Margaritę Laux-Antillę i oddać się pod jej opiekę[82]. Czarodziejka została później potajemnie skompresowana przez Enid Findabair, po zniknięciu niesłusznie uważano ją za wspólniczkę Vilgefortza[83]. Cintryjka w tym czasie wybiegła z pałacu, po drodze wpadła w sidła Artauda Terranovy, który chciał ją osobiście wydać cesarzowi – został po chwili zamordowany przez Filippę Eilhart i Geralta z Rivii[84] - oraz Cahira aep Ceallacha, którego dziewczyna okaleczyła[85]. W trakcie ucieczki do Loxii padł jej koń, Cintryjka uchodziła więc pieszo, lecz z niewiadomych przyczyn zmieniła kierunek i wbiegła na Tor Lara, Wieżę Mewy. Pobiegł za nią Geralt, ale drogę zagrodził mu Vilgefortz. Vilgefortz ponownie zaproponował mu układ, który ten odrzucił. Czarodziej wytoczył mu walkę, w której zmasakrował wiedźmina i pobiegł za Cirillą na Wieżę Mewy[86]. Vilgefortz gonił dziewczynę, myśląc, że Portal Lary ją zabije, jednak ta aktywowała starożytny portal, który eksplodował bezpośrednio przed czarodziejem, pozbawiając go oka, policzka i dużej części skóry[5].

Vilgefortz zdołał się teleportować na Głębię Sedny, co wykryła komisja Radcliffe'a. Komisja sformułowała wniosek, że czarodziej schwytał Cirillę i, mając odciętą drogę ucieczki, skorzystał z rezerwowego wyjścia i teleportował się na nilfgaardzki okręt czekający na niego na Głębi Sedny. Według komisji potwierdza to fakt, że Cirilla została przedstawiona na cesarskim dworze w Loc Grim już 10 lipca, dziesięć dni po zjeździe na Thanedd[87]. W rzeczywistości na polecenie Vilgefortza dnia 4 lipca 1267 została uprowadzona i dostarczona do Nastrogu dziewczyna łudząco podobna do Cirilli, uprowadzona przez Schirrú. W Nastrogu została przedstawiona jako Cirilla z Cintry i przekazana do nilfgaardzkich służb. Vilgefortz myślał, że Emhyr var Emreis nie rozpozna swojej córki po dziesięciu latach rozłąki[77]. Prawdziwa Cirilla teleportowała się przez Portal Lary, jednak z uwagi na to, że był spaczony wyrzucił ją na pustynię Korath[88].

Ucieczka do Ebbing i pokłosie Thanedd[]

Stygga – cytadela Vilgefortza w Ebbing

Stygga – cytadela Vilgefortza w Ebbing

Po przewrocie na Thanedd okaleczony Vilgefortz uciekł do swojej cytadeli Stygga w Ebbing przez Wsysacz na Głębi Sedny[87]. Tam zaczął regenerację swojej zmasakrowanej twarzy i ukrywał się[5]. Cesarskie służby specjalne szukały czarodzieja, który został uznany za zdrajcę po dostarczeniu do cesarza fałszywej Cirilli. W tym celu mieli zostać schwytani i poddani torturom Isengrim Faoiltiarna, Rience i Cahir aep Ceallach[89]. Vattier de Rideaux oraz Stefan Skellen wypytywali o Vilgefortza również Francescę Findabair i Idę Emean[90]. Oprócz cesarskich służb specjalnych czarodzieja poszukiwała także Loża, myśląc, że mógł pochwycić Cirillę[91], oraz szef redańskich służb specjalnych Sigismund Dijkstra, który konwencjonalnymi metodami odnalazł dwie z licznych kryjówek renegata i odkrył, że czarodziej przeprowadza eksperymenty na płodach oraz macicach młodych kobiet i nakazał Rience'owi spalić wszystkie swoje pracownie[69].

W sierpniu 1267 roku Yennefer zaczęła podążać śladem Vilgefortza. Dnia 19 sierpnia uczestniczyła w posiedzeniu Loży, w trakcie którego zdecydowała uciec – trafiła na Skellige[92]. Tam kontaktowała się z różnymi osobami w sprawie miejsca pobytu Vilgefortza i Cirilli[93]. Poprosiła też Lożę o oczyszczenie z zarzutu współpracy z Vilgefortzem, jednak Filippa Eilhart jej odmówiła. Po zebraniu informacji, pod koniec miesiąca Yennefer zebrała drużynę ochotników i 31 sierpnia dotarła drakkarem do Głębi Sedny[94]. Vilgefortz wessał statek przez swój magiczny wsysacz, mimo ryzyka, jakie generowało zaklęcie. Echo tak silnego czaru mogło zostać wysondowane przez kogoś niepowołanego, co pozwoliłoby namierzyć jego kryjówkę, jednak ściągnięcie Yennefer do swojego laboratorium uznał za warte ryzyka. Czarodziejka zabezpieczyła się przed upadkiem czarami. Następnego dnia wpadła w ręce Vilgefortza. Czarodziej pozbawaił ją mocy magicznej, przez co nie mogła czarować. Rience i Schirrú zaczęli ją katować, co przerwał ich mistrz – Yennefer była potrzebna mu żywa i zdolna do artykułowanej mowy. Ściągnięto jej naszyjnik i zaciągnięto do laboratorium. Cirilla miała silne mechanizmy obronne i aurę antymagiczną, spowodowaną genem Lary, przez co nie można było jej namierzyć nawet za pomocą najlepszej aparatury. Jedynym sposobem na odnalezienie dziewczyny było wykorzystanie sondy empatycznej za pomocą kogoś, kto był z nią emocjonalnie związany. Vilgefortz planował uprowadzenie Geralta z Rivii, Triss Merigold lub Nenneke z Ellander, ale Yennefer sama trafiła w jego ręce. Mimo horrendalnych tortur, oparła się wysondowaniu Cirilli aż do utraty przytomności. Wysondowała jednak Geralta z Rivii wraz z Cahirem aep Ceallachem, Jaskrem oraz Milvą[95]. Vilgefortz nie wiedział, że podróżował z nimi wampir, którego nie można wysondować na tak dużą odległość, co doprowadziło kompanię Geralta do konkluzji, że są śledzeni przez czarodzieja[96]. Schirrú zgłosił się do zabicia wiedźmina, zaś Rience'owi zostało przydzielone zadanie skontaktowania się z Vattierem de Rideaux oraz śledzenia Stefana Skellena[97]. Rience na polecenie swojego mistrza skontaktował się w postaci teleprojekcji z Vattierem de Rideaux i zaproponował wymianę: głowę Cahira aep Ceallacha w zamian za informację o miejscu pobytu Stefana Skellena. Vattier de Rideaux przystał na tę propozycję, a Rience podążył tropem koronera Skellena[98]. Schirrú z kolei prawie zgładził Geralta w Belhaven, ale wiedźminowi udało się wydostać z zasadzki[99]. Półelf skończył zamordowany przez druidów, spalony żywcem w Wiklinowej Babie. Vilgefortz stracił tym samym swojego agenta[100].

Tymczasem sprawy ze Stefanem Skellenem zaczęły się komplikować. Rience dotarł do oddziału Skellena 20 września 1267 roku. Do oddziału należała psioniczka Joanna Selborne, która potrafiła wyczuwać myśli – wyczuła Rience'a, który miał na sobie czapkę niewidkę. Dnia 23 września we wsi Goworożec w Ebbing został złapany metodą na pieroga i postawiony przed Skellenem na tortury. Rience ugiął się jeszcze przed torturami, jednak nie zdążył powiedzieć wszystkiego, bo do wioski zajechał Leo Bonhart wraz z Cirillą[101]. Dziewczyna została przywiązana do słupa, a Skellen, Bonhart i Rience dyskutowali o przeszłości i przyszłości Cirilli. Rozmowę podsłuchiwał Vilgefortz za pomocą ksenoglozu. Czarodziej ujawnił się i zaproponował Bonhartowi możliwość oglądania zabiegu wycięcia łożyska z Cirilli oraz dwa tysiące florenów nilfgaardzkich (dwustukrotność miesięcznego żołdu wyszkolonej obsługi maszyn oblężniczych w nilfgaardzkiej armii; dwudziestokrotnie przebił cenę, jaką za Cirillę zaproponował Stefan Skellen), zaś Skellenowi informacje, które pozwoliłyby mu objąć szefostwo tajnych służb. Kiedy mężczyźni dobijali targu, Cirilla uciekła z pomocą psionczki Joanny Selborne oraz Neratina Ceki[102]. Ukrywała się w chacie pustelnika Vysogoty z Corvo, gdy wyzdrowiała pojechała do Dun Dâre, gdzie doszło do masakry. Od tego czasu Rience, Skellen i Bonhart byli na jej tropie. W II połowie listopada 1267 r. dojechała do Mil Trachta, zabiła ostatniego agenta Vilgefortza – Rience'a – i uciekła reszcie, wchodząc do Wieży Jaskółki[103]. Skellen i Bonhart dostali zaproszenie na zamek Stygga od Vilgefortza, gdzie później zajechali[104].

Więziona Yennefer mimo tortur nie współpracowała z Vilgefortzem. W październiku odbyła głodówkę, czarodziej karmił ją przez rurkę. W kolejnym miesiącu została przeniesiona z zagrzybionego lochu ze szczurami do komnaty, pozwolono jej się przebrać i wykąpać. W grudniu poznała się ze Skellenem i Bonhartem[104]. Utrzymywano ją przy życiu, aby wykorzystać ją do zamachu na Emhyra Emreisa pod hipnozą, a następnie zmusić do popełnienia samobójstwa[105].

Zima przełomu 1267/1268 roku przyniosła przełom w sprawie kryjówki czarodzieja. Vattier de Rideaux pozyskał informacje, które znacząco przybliżyły go do oznalezienia Stygga. Dnia 8 stycznia w Toussaint Stefan Skellen zwołał tajny zjazd spiskowców przeciwko cesarzowi, w trakcie którego wyjawił konfratrom miejsce pobytu Vilgefortza. Rozmowę podsłuchał przypadkiem Geralt z Rivii, następnie niezwłocznie zebrał kompanię i wyjechał z Toussaint[106]. Przed wyjazdem przekazał Fringilli Vigo, że cytadela Vilgefortza znajduje się w Rhys-Rhun w Nazairze, a ta przekazała informację Loży, której była członkinią[25]. Czarodziejki przed początkiem kwietnia przeprowadziły desant, jednak zamek okazał całkowicie pusty[107].

Cirilla, podróżując wówczas po Czasach i Miejscach, trafiła do świata i czasu Nimue, badaczki m.in. historii Cirilli. Czarodziejka dopełniła przeznaczenia, otwierając dziewczynie portal na zamek Stygga[108].

Szturm na zamek Stygga i śmierć[]

Więcej informacji w artykule: szturm na zamek Stygga.

Kiedy Cirilla dotarła do Stygga, została tam uwięziona. Zamek był obłożony silnymi zaklęciami, tłumiącymi zdolności magiczne i zdolności genu Lary, a także umożliwiającymi czarodziejowi czytanie w myślach, magiczne kneblowanie i duszenie. Dziewczyna została zabrana do laboratorium, gdzie dowiedziała się do czego miała być wykorzystana. Vilgefortz chciał ją otępić za pomocą dożylnie podawanych eliksirów, a następnie zapłodnić za pomocą inseminatora. Eliksiry miały na celu prawidłowe zagnieżdżenie jaja płodowego i wykluczenie ciąży pozamacicznej. Po wykształceniu się placenty miał pobrać z niej krew łożyskową, która według czarodzieja miała umożliwić podróże po miejscach i czasach oraz otwieranie Wrót Światów. W obliczu Białego Zimna, które miało spustoszyć ich świat, posiadanie takich umiejętności dałoby mu nieograniczoną władzę oraz boską cześć. Umiejętności te chciał również wykorzystać w przejęciu władzy nad innymi światami. Kiedy dziewczyna miała zostać zapłodniona, Bonhart zaproponował, aby Yennefer zobaczyła to na własne oczy. W tym samym czasie dotarł do nich goniec, który poinformował o dotarciu na Stygga Geralta z kompanią. Cirilla została skuta dwimerytem i zamknięta w celi, a czarodziej wraz z Bonhartem i Skellenem wyszli kompanii na spotkanie[109], uwolnił ją wampir wyższy, który przybył w kompanią – Emiel Regis[110].

W tym samym czasie Geralt odnalazł Yennefer i uwolnił ją. Vilgefortz odnalazł ich i wytoczył pojedynek. Korzystał głównie z magii ognia – przede wszystkim piorunów kulistych, które Yennefer odbijała tarczą magiczną[29], oraz błyskawic. Czary odbijał też Geralt swoim sihillem pokrytym magicznymi runami, jednak nic nie przeważało szali zwycięstwa na stronę Geralta i Yennefer, dopóki nie pojawił się Emiel Regis. Kiedy Vilgefortz magią wykręcał ciało czarodziejki, Emiel Regis pod nietoperzą formą, ciął twarz czarodzieja swoimi szponami i uwolnił Yennefer. Kiedy Geralt miał zadać finalny cios, Vilgefortz odepchnął go telekinezą, próbował strzelić w wampira rozżażoną strugą ognia, jednak chybił. Regis rzucił się z kłami na czarodzieja, ale ten niespodziewanie złapał wampira rozjarzonymi dłońmi, rozdzierając i roztapiając go[30]. Zabicie Regisa kosztowało go dużo mocy, powodując poważnie uszczuplenie jego możliwości magicznych[31]. Następnie zwrócił się ku wiedźminowi i postanowił wytoczyć mu pojedynek za pomocą swojego drąga. Gdy miał już uderzać, wiedźmin ścisnął swój medalion, który dostał od mistrzyni iluzji Fringilli Vigo po tym, jak stracił swój wiedźmiński medalion. Spowodowało to aktywowanie iluzji, która przy niesprawnym jeszcze lewym oku Vilgefortza oszukała czarodzieja. Geralt wykorzystał moment i ciął go w brzuch, pchnął na ścianę i ciął od obojczyka po biodro. Kiedy dogorywający wykrzyczał w spazmach imię wiedźmina, ten dekapitował czarodzieja, zabijając na miejscu[111].

Kiedy Loża, za sprawą Assire var Anahid, dowiedziała się o śmierci Vilgefortza na zamku Stygga w Ebbing, postanowiła zniszczyć zamek, aby w późniejszych legendach miejscem ostatecznego rozrachunku był zamek Rhys-Rhun[112]. Wersję te podawały wszystkie wersje legendy oprócz jednej – Czarnej Księgi z Ellander[113].

Wiedźmin (Netflix)[]

Młodość[]

Vilgefortz urodził się jako syn prostytutki, która porzuciła go w rynsztoku kiedy ten był mały. Został później znaleziony przez druidów, którzy nauczyli go magii. Mimo tego, że nigdy nie pobierał nauki w akademii magii, jego zdolności były znaczące, dzięki czemu znalazł się wśród innych znaczących czarodziejów[114].

Na tropie Yennefer[]

Vilgefortz poszukując Yennefer z Vengerbergu, odnalazł ją na wykopaliskach w Nazairze. Jako że nilfgaardzka armia rekrutowała w swoje szeregi czarodziejów, a on i Yennefer nie mieli listu żelaznego, zaproponował jej podróż do Aretuzy i kontynuowanie rozmowy w szkole czarodziejów. Tissaia de Vries i on potrzebowali jej pomocy w swoim stronnictwie. Yennefer, pochlebiona przekazanymi słowami swojej mistrzyni, przystała[115].

Kiedy dotarli do Aretuzy, Vilgefortz wraz z Vanielle z Brugge poinformowali czarodziejkę, że Nilfgaard planuje zaatakować Cintrę. Niewzruszona na sprawy polityczne, Yennefer chciała jedynie spotkać się z Tissaią. Okazało się jednak, że mistrzyni nie wie o przyjeździe swojej podopiecznej do Aretuzy – Vilgefortz zmanipulował ją do przyjazdu, mając nadzieję, że czarodziejka dołączy do jego stronnictwa[115].

Czarodziej wziął udział w nadzwyczajnym zjeździe magów Północy w Aretuzie. Obradom przewodzili Artorius Vigo, Stregobor i Tissaia de Vries. Dwóch pierwszych magów nie miało zamiaru iść na wojnę z Nilfgaardem, szczególnie, że Cintra od dekad odmawiała czarodziejom z Bractwa Czarodziejów. Vilgefortz obawiał się jednak o królestwa, które Nilfgaard podbiłby po Cintrze. Tissaia zaproponowała pomóc Cintryjczykom, aby udaremnić cesarstwu marsz na inne państwa. Vilgefortz, Sabrina Glevissig i Vanielle z Brugge poparli tę propozycję[115].

Wówczas na salę obrad weszła Fringilla Vigo i zaprzeczyła, aby Nilfgaard planował podbić cały Kontynent. Pod nowym władcą, cesarzem Emhyrem, cesarstwo umacniało handel i fundowało badania. Kiedy doszło do głosowania, stronnictwo Vilgefortza i Tissai de Vries znacząco przegrało. Bractwo zdecydowało się nie pomagać Cintrze[115].

Bitwa o Wzgórze Sodden i jej skutki[]

Był głównym inspiratorem II bitwy o Wzgóze Sodden, bez jego starań nie doszłoby do niej. W czasie bitwy tarł się z Cahirem. Po bitwie wykorzystał nienawiść Bractwa Czarodziejów do Nilfgaardu i za pomocą manipulacji wykorzystał Bractwo[116].

Bractwo Czarodziejów[]

Razem ze swoją partnerką Tissaią de Vries chciał nadać działaniom Bractwa nowy tor, wbrew opozycji w postaci starej gwardii: Stregobora i Artoriusa Vigo. Vilgefortz sprzymierzył się z Nilfgaardem i pomógł w organizacji przewrotu na Thanedd. Później okazało się, że to on stał za tajemniczymi zniknięciami adeptek z Aretuzy i pogonią za Cirillą[116].

Wiedźmin: Gra Wyobraźni[]

Narodziny[]

Vilgefortz urodził się w 1166/1167 roku[117].

Klątwa Kwiatu Paproci[]

Vilgefortz był członkiem Sądu Kapituły oraz prawdopodobnie Pretorium, śledczego ramienia Kapituły Czarodziejów[N 7]. W 1248[N 8] razem z Lydią van Bredevoort i Lawdborem z Murivel dokonał aresztowania hrabiego Nicodemusa Talbota i Veleny Imbry[118].

Członkostwo w Kapitule[]

Czarodziej złożył wniosek o członkostwo w Kapitule Czarodziejów. Jego kandydatura została rozpatrzona przez Radę Czarodziejów i resztę członków Kapituły podczas kolejnego zjazdu. Wzięto pod uwagę jego dokonania naukowe i zasługi dla Bractwa Czarodziejów, wniosek został rozpatrzony pozytywnie[117].

Uwagi[]

Książki Andrzeja Sapkowskiego[]

  • Vilgefortz jest jedyną osobą w pięcioksięgiu wiedźmińskim, której udało się pokonać Geralta z Rivii w pojedynku.
  • Opis wizji jaką zobaczyła Loża, kiedy wysłała swoją grupę uderzeniową do zamku Rhys-Rhun w Nazairze z zadaniem pochwycenia Vilgefortza i Cirilli („Widziały wyraźnie czarne szczyty gór na tle granatowego nieba, gwiazdy odbijające się na powierzchni jeziora, ciemną i graniastą bryłę zamczyska.”) nawiązuje do słynnego powiedzenia czarodzieja: „Mylisz niebo z gwiazdami odbitymi nocą na powierzchni stawu”. Jest to ukłon w stronę czytelnika – czarodziejki trafiły bowiem do złego zamku. Vilgefortz tak naprawdę ukrywał się na zamku Stygga w Ebbing[119].

Wiedźmin (2007)[]

  • Triss Merigold po podaniu jej eliksiru leczniczego powiedziała o Azarze Javedzie: „Rośnie nam drugi Vilgefortz”, na co Geralt, który stracił pamięć odpowiedział: „Kto?”[120].
  • Azar Javed przed walką z Geraltem z Rivii powiedział „(...) sikane pod wiatr bywa opłakane w skutkach. Tym razem wysikałeś się na tornado”[121]. Jest to parafraza słów Vilgefortza przed walką z Geraltem z Rivii: „(...) niezmiennie pragniesz wiosłować pod prąd i sikać pod wiatr. (...). Wiedz, że dziś, tu, na zamku Stygga, wysikałeś się pod huragan”[44].
  • Vilgefortz jest autorem książki Starsza Krew[122][121].

Wiedźmin 3: Dziki Gon (2015)[]

Dodatek Krew i Wino[]

Galeria[]

Grafiki z książek[]

Grafiki z gry GWINT: Wiedźmińska Gra Karciana[]

Grafiki z serialu Wiedźmin (2019)[]

Linki zewnętrzne[]

Gwent icon Zobacz w samodzielnej wersji GWINTA kartę Vilgefortz.
Gwent icon Zobacz w samodzielnej wersji GWINTA kartę Vilgefortz: Renegat.

Przypisy objaśniające

  1. ↑ Ciemnobrązowy kolor włosów Vilgefortza widoczny jest tylko na pierwszej karcie do GWINTa z Vilgefortzem. W kolejnych przedstawieniach jest brunetem.
  2. ↑ Vilgefortz został określony jako młody czarodziej, co w żargonie czarodziejów oznaczało wiek do stu lat włącznie. W 1267 roku Geralt z Rivii określił go jako wyglądającego na 35 lat, w związku z czym urodził się między 1167 a 1232 rokiem.
  3. ↑ Ban Ard było jedyną znaną szkołą czarodziejską dla mężczyzn w Królestwach Północy, ale czarodzieje przyjmowali też uczniów na praktykę prywatną; przykładowo Cirila i Yennefer, Rience i Vilgefortz etc.
  4. ↑ Źródła w sprawie tej daty są niejednoznaczne. Hasło Duny w Niektórych drzewach genealogicznych podaje, że Cirilla miała wówczas siedem lat. Zależnie od przyjętej daty urodzenia Ciri (1251, 1252 lub 1253), wydarzenie miało miejsce między 1258 a 1260. Wieża Jaskółki (Warszawa 2020, s. 275) podaje z kolei, że wydarzenie miało miejsce dziesięć lat przed przybyciem Yennefer na Skellige (sierpień 1267), a więc w 1257. W ramach kompromisu można przyjąć jako przybliżoną datę rok 1258.
  5. ↑ Musiało to być między 1230 a 1260 rokiem. Rządy królowej Calanthe rozpoczęły się w 1230 roku (Hasło Calanthe w Niektórych drzewach genealogicznych). W Wieży Jaskółki (Warszawa 2020, s. 322) Stefan Skellen powiedział, że siedem lat wcześniej (w 1260) Rience próbował zrekrutować się do cesarskiego wywiadu.
  6. ↑ Tissaia de Vries nie była zamieszana w przewrót po żadnej ze stron, status Hena Gedymdeitha pozostaje nieznany, jednak prawdopodobnie ze względu na wiekowość nie został zwerbowany przez żadną ze stron i w trakcie przewrotu zmarł na zawał jako neutralny czarodziej.
  7. ↑ Nazwa Pretorium pojawia się tylko w grze GWINT: Wiedźmińska Gra Karciana (CD Projekt RED, 2017).
  8. ↑ Według chronologii Gry Wyobraźni, w której Bitwa pod Brenną miała miejsce nie w 1268, tylko 1265. Datą aresztowania według kanonicznej chronologii byłby 1251.

Przypisy

  1. ↑ Krew elfów, narrator: Krzysztof Gosztyła, wyd. 2014 (audiobook), min. 46:14.
  2. ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 GWINT: Wiedźmińska Gra Karciana (CD Projekt RED, 2017).
  3. ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 107.
  4. ↑ 4,0 4,1 4,2 4,3 A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 121.
  5. ↑ 5,0 5,1 5,2 5,3 A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 366.
  6. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 265.
  7. ↑ 7,0 7,1 A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 45.
  8. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 305.
  9. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 339.
  10. ↑ 10,0 10,1 10,2 Wiedźmin (Netflix, 2019-).
  11. ↑ 11,0 11,1 11,2 A. Sapkowski, Czas pogardy, okładka hiszpańskiego wydania (2018).
  12. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, rosyjskie wydanie.
  13. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, czeskie wydanie.
  14. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, rosyjskie wydanie.
  15. ↑ 15,0 15,1 15,2 A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 308.
  16. ↑ 16,0 16,1 A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 369.
  17. ↑ 17,0 17,1 17,2 17,3 A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 210.
  18. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 119.
  19. ↑ 19,0 19,1 A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 348-350.
  20. ↑ 20,0 20,1 A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 209-210.
  21. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 148.
  22. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 145-151.
  23. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 335-339.
  24. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 174.
  25. ↑ 25,0 25,1 A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 132.
  26. ↑ 26,0 26,1 26,2 A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 130.
  27. ↑ A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 20.
  28. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 165.
  29. ↑ 29,0 29,1 A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 320-323.
  30. ↑ 30,0 30,1 A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 335-337.
  31. ↑ 31,0 31,1 Wywiad aktywny czytelników Zony z Andrzejem Sapkowskim, 24/01/2001 – 19/02/2001, sapkowskipl.wordpress.com [dostęp: 10-01-2025].
  32. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 175-176".
  33. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 337-338.
  34. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 122-124.
  35. ↑ 35,0 35,1 35,2 35,3 A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 211.
  36. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2014, s. 220-221.
  37. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 367-368.
  38. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 325.
  39. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 127.
  40. ↑ 40,0 40,1 A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 308-309.
  41. ↑ A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 213.
  42. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 124-126.
  43. ↑ A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 261.
  44. ↑ 44,0 44,1 A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 323.
  45. ↑ 45,0 45,1 A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 130-131.
  46. ↑ 46,0 46,1 46,2 A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 131.
  47. ↑ 47,0 47,1 A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 348.
  48. ↑ Hasło Duny, [w:] A. Sapkowski, Niektóre drzewa genealogiczne, oprac. M. Skrzyński, 2014.
  49. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 349.
  50. ↑ 50,0 50,1 A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 350.
  51. ↑ A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 259.
  52. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 21.
  53. ↑ A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 212.
  54. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 365.
  55. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2014, s. 201-203.
  56. ↑ 56,0 56,1 56,2 56,3 56,4 56,5 56,6 56,7 56,8 A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 94-95.
  57. ↑ 57,0 57,1 57,2 57,3 57,4 A. Sapkowski, Coś więcej, [w:] tenże, Miecz przeznaczenia, Warszawa 2014.
  58. ↑ A. Sapkowski, Chrzest ognia, Warszawa 2020 (ebook), s. 40.
  59. ↑ 59,0 59,1 59,2 A. Sapkowski, Coś więcej, [w:] tenże, Miecz przeznaczenia, Warszawa 2014, s. 381.
  60. ↑ A. Sapkowski, Coś więcej, [w:] tenże, Miecz przeznaczenia, Warszawa 2014, s. 385.
  61. ↑ A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 189.
  62. ↑ A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 22.
  63. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 322.
  64. ↑ 64,0 64,1 A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2014.
  65. ↑ A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 22-37.
  66. ↑ A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 197.
  67. ↑ A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 214-220.
  68. ↑ A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 253.
  69. ↑ 69,0 69,1 A. Sapkowski, Chrzest ognia, Warszawa 2020 (ebook), s. 239-240.
  70. ↑ A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 195.
  71. ↑ A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 207.
  72. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 23.
  73. ↑ A. Sapkowski, Krew elfów, Warszawa 2020 (ebook), s. 207-214.
  74. ↑ 74,0 74,1 A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 161.
  75. ↑ A. Sapkowski, Chrzest ognia, Warszawa 2020 (ebook), s. 167-168.
  76. ↑ 76,0 76,1 A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 145-148.
  77. ↑ 77,0 77,1 A. Sapkowski, Chrzest ognia, Warszawa 2020 (ebook), s. 188.
  78. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 142-144.
  79. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 122-134.
  80. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 175.
  81. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 161-165.
  82. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 165-166.
  83. ↑ A. Sapkowski, Chrzest ognia, Warszawa 2020 (ebook), s. 215.
  84. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 167-168.
  85. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 170-171.
  86. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 173-176.
  87. ↑ 87,0 87,1 A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 295-296.
  88. ↑ A. Sapkowski, Czas pogardy, Warszawa 2020 (ebook), s. 254.
  89. ↑ A. Sapkowski, Chrzest ognia, Warszawa 2020 (ebook), s. 165-166.
  90. ↑ A. Sapkowski, Chrzest ognia, Warszawa 2020 (ebook), s. 207.
  91. ↑ A. Sapkowski, Chrzest ognia, Warszawa 2020 (ebook), s. 238-239.
  92. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 78.
  93. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 295.
  94. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 309-310.
  95. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 364-370.
  96. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 173.
  97. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 370.
  98. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 91-93.
  99. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 188-196.
  100. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 240.
  101. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 317-324.
  102. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 330-343.
  103. ↑ A. Sapkowski, Wieża Jaskółki, Warszawa 2020 (ebook), s. 380-385.
  104. ↑ 104,0 104,1 A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 44-50.
  105. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 124.
  106. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 124-125.
  107. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 135-138.
  108. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 254-255.
  109. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 305-312.
  110. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 317-318.
  111. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 337-339.
  112. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 357-358.
  113. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 51.
  114. ↑ The Witcher (Netflix), Another deleted scene from #TheWitcher Season 2, x.com [dostęp: 9-01-2025].
  115. ↑ 115,0 115,1 115,2 115,3 Odcinek Przed upadkiem, [w:] Wiedźmin (Netflix, 2019-).
  116. ↑ 116,0 116,1 The Witcher Guide: All the Monsters and Hunters on the Continent, netflix.com [dostęp: 7-01-2025].
  117. ↑ 117,0 117,1 Wiedźmin: Gra Wyobraźni według Andrzeja Sapkowskiego, Warszawa 2003 (II edycja).
  118. ↑ Klątwa Kwiatu Paproci, [w:] Wiedźmin: Gra Wyobraźni według Andrzeja Sapkowskiego, Warszawa 2003 (II edycja).
  119. ↑ A. Sapkowski, Pani Jeziora, Warszawa 2020 (ebook), s. 135.
  120. ↑ Rozdział I, [w:] Wiedźmin (CD Projekt RED, 2007).
  121. ↑ 121,0 121,1 Rozdział V, [w:] Wiedźmin (CD Projekt RED, 2007).
  122. ↑ Rozdział IV, [w:] Wiedźmin (CD Projekt RED, 2007).
  123. ↑ Wiedźmin 3: Dziki Gon (CD Projekt RED, 2015). Zadanie Wróg publiczny.
  124. ↑ Wiedźmin 3: Dziki Gon (CD Projekt RED, 2015).
  125. ↑ Krew i Wino, [w:] Wiedźmin 3: Dziki Gon (CD Projekt RED, 2015).
Čeština Deutsch English Español Français Italiano Português do Brasil Русский Українська
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA, o ile nie zaznaczono inaczej.